เมื่อคนๆ หนึ่งรักพี่น้องของเขา ก็จงบอกให้เขารู้ว่ารักเขา “พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่า การนินทาคืออะไร?” พวกเขา (บรรดาเศาะฮาบะฮ์) กล่าวว่า “อัลลอฮ์และเราะซูลของพระองค์รู้ดีที่สุด” ท่านกล่าวว่า “คือ การที่เจ้ากล่าวถึงพี่น้องของเจ้าในสิ่งที่เขาไม่ชอบ ฉันกล่าวว่า: โอ้ท่านเราะซูลุลลอฮ์ สิ่งใดที่ทำให้เกิดความปลอดภัย? ท่านกล่าวว่า: “จงควบคุมลิ้นของเจ้า และให้บ้านของเจ้าเพียงพอสำหรับเจ้า และจงร้องไห้กับบาปของเจ้า” ไม่มีสิ่งใดที่จะหนักบนตาชั่งของผู้ศรัทธาในวันกิยามะฮ์ยิ่งไปกว่าการมีมารยาทที่ดี และแท้จริงอัลลอฮ์ทรงโกธรกริ้วอุปนิสัยที่ไม่ดี เลวทราม “ใครก็ตามที่สาบานและกล่าวคำสาบานของเขาว่า: ด้วยอัลลาตและอัลอุซซา ให้เขากล่าวว่า: ไม่มีพระเจ้าอื่นใดนอกจากอัลลอฮ์ และใครก็ตามที่พูดกับสหายของเขา: มาเถิด ฉันจะเดิมพันกับคุณ ให้เขาบริจาคทาน ” มุสลิม(ที่แท้จริง) คือ ผู้ที่บรรดาชาวมุสลิมปลอดภัยจากลิ้นและมือของเขา และมุฮาญิร(ผู้อพยพ) คือ ผู้ที่ละทิ้งสิ่งที่อัลลอฮ์ได้ทรงห้ามไว้” สี่ประการ ผู้ใดที่มีมันทั้งหมดในตัวเขา เขาคือมุนาฟิกแท้ และผู้ใดที่ตัวเขามีลักษณะหนึ่งข้อ เขาก็มีลักษณะของการเป็นมุนาฟิกหนึ่งข้อจนกว่าเขาจะละทิ้งมันไป(นั้นคือ) : เมื่อพูดจะโกหก, เมื่อทำสัญญาจะหักหลัง, เมื่อให้สัญญาจะผิดคำพูด, และเมื่อทะเลาะจะใช้วิธีที่รุนแรง “ผู้ศรัทธานั้นไม่ใช่คนที่ชอบใส่ร้ายผู้อื่น ไม่ใช่คนที่สาปแช่ง ไม่ใช่คนที่พูดหยาบคาย และไม่ใช่คนที่พูดจาลามก” “อย่าสาปแช่งเขาเลย เพราะว่าข้าขอสาบานด้วยพระนามอัลลอฮ์ ฉันไม่ทราบว่าเขารักอัลลอฮ์และศาสนทูตของพระองค์” การสาบานช่วยทำให้สินค้าขายออก แต่จะทำลายผลกำไร “ผู้ใดกล่าวต่อพี่น้องของเขาว่า: ‘โอ้ผู้ปฏิเสธศรัทธา (กาเฟร)’ คำกล่าวนั้นจะย้อนกลับไปยังคนหนึ่งในสองคน หากคำกล่าวนั้นเป็นความจริง คนที่ถูกกล่าวจะเป็นดังที่เขาพูด แต่ถ้าไม่เป็นความจริง คำกล่าวนั้นจะย้อนกลับไปยังตัวผู้พูดเอง อัลลอฮ์ ตะอาลา ได้ตรัสว่า: ลูกหลานอาดัมได้ติเตียนข้า โดยที่พวกเขาได้ด่าทอกาลเวลา และแท้จริงข้า (อัลลอฮ์) คือกาลเวลา และในพระหัตถ์ของข้านั้น คืออำนาจแห่งการงานทั้งหลาย ข้าได้ผันเปลี่ยนกลางคืนและกลางวัน