حديث: الله متعال فرمودند: فرزند آدم مرا با سخنانی خطاب می کند که باعث اذیت من می شود، زمان را دشنام می دهد در حالی که من زمان هستم، همه در دست من است، و شب و روز را تغییر می دهم

عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ:
«قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ: يُؤْذِينِي ابْنُ آدَمَ يَسُبُّ الدَّهْرَ وَأَنَا الدَّهْرُ، بِيَدِي الأَمْرُ أُقَلِّبُ اللَّيْلَ وَالنَّهَارَ».
[صحيح] - [متفق عليه] - [صحيح البخاري: 4826]

از ابوهریره رضی الله عنه روایت است که رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند:
«الله متعال فرمودند: فرزند آدم مرا با سخنانی خطاب می کند که باعث اذیت من می شود، زمان را دشنام می دهد در حالی که من زمان هستم، همه در دست من است، و شب و روز را تغییر می دهم».
[صحیح] - [متفق علیه] - [صحیح بخاری - 4826]

توضیح

پیامبر صلی الله علیه وسلم خبر می دهد که الله متعال در حدیث قدسی می فرمایند: انسانی که زمان را هنگام وقوع مصیبت ها و نابسامانی ها دشنام و مذمت می نمايد من را اذيت می كند ومن را ناقص می داند؛ درحال كه الله متعال تدبیر و تصرف کنندۀ یگانه است در آنچه که اتفاق می افتد؛ پس دشنام دادن زمان بمعنی دشنام دادن به الله متعال است، و زمان مخلوق مسخر شده است، که تمام حوادث در آن به امر الله متعال رخ می دهد.

از فوائد حدیث

1. این حدیث همان حدیثی است که پیامبر صلی الله علیه وسلم از پروردگارش روایت می کند، و آن را حدیث قدسی یا الهی می نامند، و حدیث قدسی آنست که لفظ و معنای آن از جانب الله متعال باشد، ولى ویژگی های قرآن که آن را از هر چیز دیگری متمایز می کند را ندارد، مانند تعبد به تلاوت آن، طهارت برای آن، چالش، و اعجاز و غیره.
2. رعایت ادب با الله متعال در قول و اعتقاد.
3. وجوب ایمان به قضا و قدر، و صبر در برابر اذیت.
4. اذیت با ضرر فرق دارد؛ انسان از شنیدن یا دیدن چیز زشتی اذیت می شود؛ اما از این کار ضرری برایش نمی رسد، و همچنان از بوی بدی چون پیاز و سیر اذیت می شود، اما از آن ضرری برایش نمی رسد.
5. الله سبحانه و تعالی از بعضی اعمال بد بندگان اذیت می شود، ولی از آن برای الله سبحانه و تعالی ضرری نمی رسد، چنان که الله متعال در حدیث قدسی می فرماید: « ای بندگانم هرگز به ضرری نمی رسید که به من ضرری برسانید، و هرگز به نفعی نخواهید رسید که به من نفعی برسانید».
6. دشنام و وصف زمان به سه دسته تقسیم می شود: 1- دشنام دادن زمان که گویا آن فاعل است؛ و این که زمان است که همه امور را به خیر و شر تبدیل می کند! این شرک اکبر است؛ چون معتقد است که با الله متعال آفریدگاری وجود دارد، و این که ایجاد حوادث را به غیر الله نسبت داده است، 2- دشنام دادن زمان بدون این که معتقد به فاعل بودن آن باشد؛ بلکه معتقد است که الله متعال فاعل است، اما او را دشنام می دهد زیرا زمان محل این امر زشت است؛ این کار حرام است، 3- این که هدفش محض خبر باشد بدون ملامتی؛ این جایز است، و از آن جمله قول لوط علیه السلام است: {وَقَالَ هَذَا يَوْمٌ عَصِيبٌ}. این روز سخت و دشواری است.