हदीस: मुमिन (आस्थावान) व्यक्ति आरोप लगाउने, अपमान गर्ने, गालीगलौज गर्ने, अश्लील बोल्ने र असभ्य व्यवहार गर्ने हुँदैन।

عَنْ عَبْدِ اللهِ بْنِ مَسْعُودٍ رضي الله عنه قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ:
«لَيْسَ الْمُؤْمِنُ بِالطَّعَّانِ وَلاَ اللَّعَّانِ وَلاَ الفَاحِشِ وَلاَ البَذِيءِ».
[صحيح] - [رواه الترمذي] - [سنن الترمذي: 1977]

अब्दुल्लाह बिन मसऊद (रजियल्लाहु अन्हु) ले बयान गरेका छन्, रसूल (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) ले भन्नुभएको छ :
"मुमिन (आस्थावान) व्यक्ति आरोप लगाउने, अपमान गर्ने, गालीगलौज गर्ने, अश्लील बोल्ने र असभ्य व्यवहार गर्ने हुँदैन।"
[सही] - [तिर्मीजीले वर्णन गरेका छन्] - [सुनन् तिर्मिजी - 1977]

व्याख्या

यस हदीसमा मानिसहरूको वंश र पुर्खामा दोष लगाउने, गालीगलौज गर्ने, श्राप दिने तथा आफ्नो बोली र व्यवहारमा निर्लज्जता र अश्लीलता प्रदर्शन गर्ने व्यक्ति पूर्ण मुमिन होइन भनेर नबी (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) ले स्पष्ट पार्नुभएको छ।

हदीसका केही फाइदाहरू

1. "इस्लामी विधानमा 'ईमान नभएको' भन्ने कुरा तब मात्र भनिन्छ, जब कुनै निषिद्ध कार्य गरिएको वा अनिवार्य दायित्व परित्याग गरिएको अवस्था हुन्छ।"
2. यसमा शारीरिक अङ्गहरूको रक्षा गर्न र तिनलाई दुर्व्यवहारबाट जोगाउन प्रेरित गरिएको छ, विशेष गरी जिब्रो (बोली) को सन्दर्भमा।
3. अस-सिन्दी (रहिमहुल्लाह) ले भन्नुहुन्छ: '(तआन र लआन "अति गालीगलौज र श्राप दिने") जस्ता अतिशयोक्तिपूर्ण (बाहुल्यवाचक) शब्दहरूको प्रयोगले यसतर्फ सङ्केत गर्छ कि जसले यस्ता शब्दहरू कहिलेकाहीँ, र केवल त्यसका हकदार व्यक्तिका हकमा मात्र प्रयोग गर्छ, त्यसले उसलाई ईमानवालाहरूका विशिष्ट गुणहरूबाट वञ्चित ठहराउँदैन।