Ҳадис: Мусалмон касе аст, ки мусалмонон аз забон ва дасти ӯ дар амон бошанд. Ва муҳоҷир касе аст, ки он чиро Аллоҳ ҳаром кардааст, тарк кунад

عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ:
«المُسْلِمُ مَنْ سَلِمَ المُسْلِمُونَ مِنْ لِسَانِهِ وَيَدِهِ، وَالمُهَاجِرُ مَنْ هَجَرَ مَا نَهَى اللَّهُ عَنْهُ».
[صحيح] - [متفق عليه] - [صحيح البخاري: 10]

Аз Абдуллоҳ ибни Амр (разияллоҳу анҳумо) ривоят аст, ки Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд:
"Мусалмон касе аст, ки мусалмонон аз забон ва дасти ӯ дар амон бошанд. Ва муҳоҷир касе аст, ки он чиро Аллоҳ ҳаром кардааст, тарк кунад."
[Саҳеҳ] - [متفق عليه] - [Саҳеҳ Бухорӣ - 10]

Шарҳ

Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) хабар доданд, ки мусалмоне, ки исломаш комил аст, касе аст, ки мусалмонон аз забони ӯ дар амон ҳастанд. Яъне, онҳоро дашном намедиҳад, лаънат намегӯяд, ғайбат намекунад ва ба забонаш ба онон ҳеҷ зараре намерасонад. Ва онҳо аз дасташ ҳам дар амон ҳастанд. Яъне, ба ҳаққашон даст дарозӣ намекунад ва амволашонро ба ноҳақ намегирад ва монанди инҳо. Ва муҳоҷир касе аст, ки он чиро Аллоҳ ҳаром кардааст, тарк мекунад.

Аз фоидаҳои ҳадис

1. Камолияти Ислом танҳо дар сурати нарасонидани зарар ба дигарон, чи аз ҷиҳати моддӣ ва чи аз ҷиҳати маънавӣ, имконпазир аст.
2. Дар инҷо забон ва даст ба шакли хос зикр шудааст, зеро иштибоҳоти дасту забон ва зиёни онҳо бештар аст ва бештари бадиҳо аз ин ду рух медиҳад.
3. Ташвиқ ва тарғиб ба тарки гуноҳон ва пойбандӣ ба амрҳои Аллоҳ Таъоло.
4. Беҳтарин мусалмонон касоне ҳастанд, ки ҳаққи Аллоҳ Таъоло ва ҳаққи мусалмононро ба ҷо меоранд.
5. Таҷовуз ва дастдарозӣ метавонад шифоҳӣ ё амалӣ бошад.
6. Ҳиҷрати комил, тарки он чи ки Аллоҳ Таъоло ҳаром кардааст, мебошад.