Ҳадис: Эй Билол! Намозро иқомат кун, моро бо он роҳат бидеҳ

عن سالم بن أبي الجَعْدِ قال: قال رجل: ليتني صَلَّيتُ فاسترحْتُ، فكأنّهم عابُوا ذلك عليه، فقال: سمعتُ رسولَ الله صلى الله عليه وسلم يقول:
«يا بلالُ، أقِمِ الصَّلاةَ، أرِحْنا بها».
[صحيح] - [رواه أبو داود] - [سنن أبي داود: 4985]

Аз Солим ибни Абулҷаъд ривоят аст, ки гуфт: Марде гуфт, ки кош намоз мехондам ва роҳат мешудам. Гӯё сухани ӯро бад шумориданд. Пас, ӯ гуфт: Шунидам, ки Расули Аллоҳ (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) мефармояд:
"Эй Билол! Намозро иқомат кун, моро бо он роҳат бидеҳ."
[Саҳеҳ] - [رواه أبو داود] - [Сунани Абудовуд - 4985]

Шарҳ

Марде аз асҳоб гуфт: Кош намоз мехондам ва истироҳат мекардам, гӯё атрофиёнаш ӯро дар ин кор маломат карданд, пас гуфт: Аз Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) шунидам, ки мефармуд: Эй Билол! Барои намоз азон бигӯ ва намозро қоим бидор, то онро адо кунем ва бо он осуда шавем. Зеро намоз шомили муноҷот бо Аллоҳ ва роҳате барои руҳу дил аст.

Аз фоидаҳои ҳадис

1. Оромии дил бо намоз аст, зеро дар бар дорандаи муноҷот бо Аллоҳ аст.
2. Инкор бар касе, ки ибодатро сангин мешуморад.
3. Шахсе воҷиберо, ки бар уҳдааш аст, анҷом диҳад, барояш осоиш ва эҳсоси оромиш ҳосил мешавад.