Ҳадис: Паймоне, ки миёни мо ва онҳост, намоз аст, пас ҳар ки онро тарк кунад, кофир шудааст

عن بريدة رضي الله عنه قال: قال رسول الله صلى الله عليه وسلم:
«إِنَّ الْعَهْدَ الَّذِي بَيْنَنَا وَبَيْنَهُمُ الصَّلَاةُ، فَمَنْ تَرَكَهَا فَقَدْ كَفَرَ».
[صحيح] - [رواه الترمذي والنسائي وابن ماجه وأحمد] - [سنن النسائي: 463]

Аз Бурайда (разияллоҳу анҳу) ривоят аст, ки гуфт: Расули Аллоҳ (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд:
"Паймоне, ки миёни мо ва онҳост, намоз аст, пас ҳар ки онро тарк кунад, кофир шудааст."
[Саҳеҳ] - [رواه الترمذي والنسائي وابن ماجه وأحمد] - [Сунани Насоӣ - 463]

Шарҳ

Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармудаанд, ки аҳду паймон миёни мусалмонон ва дигарон, аз ҷумла кофирону мунофиқон намоз аст, пас ҳар ки онро тарк кунад, кофир шудааст.

Аз фоидаҳои ҳадис

1. Бузургии мартабаи намоз ва ин ки он ҷудокунанда байни муъмин ва кофир аст.
2. Ҳукмҳои Ислом дар асоси ҳолати зоҳирии инсон собит мешаванд, на дар ботинаш.