عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ:
أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ افْتَقَدَ ثَابِتَ بْنَ قَيْسٍ، فَقَالَ رَجُلٌ: يَا رَسُولَ اللهِ، أَنَا أَعْلَمُ لَكَ عِلْمَهُ، فَأَتَاهُ فَوَجَدَهُ جَالِسًا فِي بَيْتِهِ، مُنَكِّسًا رَأْسَهُ، فَقَالَ: مَا شَأْنُكَ؟ فَقَالَ شَرٌّ، كَانَ يَرْفَعُ صَوْتَهُ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَقَدْ حَبِطَ عَمَلُهُ، وَهُوَ مِنْ أَهْلِ النَّارِ، فَأَتَى الرَّجُلُ فَأَخْبَرَهُ أَنَّهُ قَالَ كَذَا وَكَذَا، فَرَجَعَ الْمَرَّةَ الْآخِرَةَ بِبِشَارَةٍ عَظِيمَةٍ، فَقَالَ: «اذْهَبْ إِلَيْهِ فَقُلْ لَهُ: إِنَّكَ لَسْتَ مِنْ أَهْلِ النَّارِ، وَلَكِنْ مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ».
المزيد
ئه‌نه‌سێ كوڕێ مالكی (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت:
((جاره‌كێ پێغه‌مبه‌ری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) ثابتێ كورێ قه‌یسی نه‌دیت و پرسیارا وی كر، ئینا زه‌لامه‌كی گۆت: ئه‌ی پێغه‌مبه‌رێ خودێ؛ ئه‌ز دێ ده‌نگوباسێ وی بۆ ته ئینم، ئه‌و ژی چوو ده‌ڤ وی و دیت یێ ل مالا خۆ ڕوینشتییه و سه‌رێ خۆ یێ چه‌ماندی ، گۆتێ: ته خێره؟ ثابتی گۆت: تشتێ خراب (ڕه‌وشا من نه‌یا باشه و من كاره‌كێ خراب یێ كری)، وی ده‌نگێ خۆ ل سه‌ر ده‌نگێ پێغه‌مبه‌ری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) بلند دكر، ڤێجا مسوگه‌ر كارێ وی پویچبوو و ئه‌و ژ ئه‌هلێ ئاگرییه! ئه‌و زه‌لام ژی هات و ده‌نگوباس دا پێغه‌مبه‌ری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) و گۆتێ كو وی زه‌لامی فلان تشت و فلان تشت گۆتن، پاشی جارا دووێ ب مزگینییه‌كا مه‌زنڤه زڤڕی و گۆتێ: هه‌ڕه ده‌ڤ و بێژێ: تو نه ژ ئه‌هلێ ئاگریی، به‌لكی تو ژ ئه‌هلێ به‌حه‌شتێی)).
