Ҳадис: Касе, ки бевазан ва мискинро нигоҳубини мекунад, монанди касест, ки дар роҳи Худо ҷиҳод мекунад ё касе, ки шабҳо намози шаб мехонад ва рӯзона рӯза мегирад

عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ: قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ:
«السَّاعِي عَلَى الأَرْمَلَةِ وَالمِسْكِينِ، كَالْمُجَاهِدِ فِي سَبِيلِ اللَّهِ، أَوِ القَائِمِ اللَّيْلَ الصَّائِمِ النَّهَارَ».
[صحيح] - [متفق عليه] - [صحيح البخاري: 5661]

Аз Абуҳурайра ривоят аст, ки Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуд:
"Касе, ки бевазан ва мискинро нигоҳубини мекунад, монанди касест, ки дар роҳи Худо ҷиҳод мекунад ё касе, ки шабҳо намози шаб мехонад ва рӯзона рӯза мегирад."
[Саҳеҳ] - [متفق عليه] - [Саҳеҳ Бухорӣ - 5661]

Шарҳ

Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) мефармояд, касе, ки ба кумаки зане, ки шавҳараш фавтидааст ва касе надорад ӯро нигоҳубин кунад ва инчунин мискинону муҳтоҷонро ба хотири аҷру подоши илоҳӣ ёрӣ мекунад, ӯ дар аҷру савоб монанди касест, ки дар роҳи Худо ҷиҳод мекунад ё монанди касест, ки бидуни хастагӣ тӯлонӣ дар намози таҳаҷҷуд меистад ва монанди рӯзадоре, ки ифтор намекунад.

Аз фоидаҳои ҳадис

1. Ташвиқ ба кумак ва ҳамбастагӣ ва рафъи ниёзи заъифон.
2. Ибодат ҳама амалҳои некро дар бар мегирад. Ва аз ҷумлаи ибодатҳо кумак кардани бевазанҳо ва камбағалон аст.
3. Ибни Ҳубайра мегӯяд: Маънояш он аст, ки Аллоҳ савоби рӯзадор, намозгузори намози шаб ва муҷоҳидро якбора ба ӯ ато мекунад. Зеро ӯ барои бевазан ҳамонгуна, ки корҳои ҳамсарашро мекунад, корҳои уро ҳам анҷом медиҳад, ва камбағалро ки аз анҷоми корҳояш оҷиз мондааст, кумак мекунад, Дар натиҷа бо ин кораш қувваи изофии худро сарф ва садақа кард, бинобар ин фоидаи он баробари рӯза ва намози шаб ва ҷиҳод аст.