हदीस: जेव्हा पैगंबर (स) प्रार्थना करायचे तेव्हा ते आपले हात इतके पसरायचे की त्यांच्या बगलेचा शुभ्रपणा दिसतो

عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَالِكٍ ابْنِ بُحَيْنَةَ رضي الله عنه:
أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ إِذَا صَلَّى فَرَّجَ بَيْنَ يَدَيْهِ حَتَّى يَبْدُوَ بَيَاضُ إِبْطَيْهِ.
[صحيح] - [متفق عليه] - [صحيح البخاري: 390]

या भाषांतराला अधिक पुनरावलोकन आणि छाननीची आवश्यकता आहे.

अब्दुल्ला बिन मलिक बिन बुहैना यांच्या अधिकारावर, अल्लाह त्याच्यावर प्रसन्न असेल, तो म्हणाला:
जेव्हा पैगंबर (स) प्रार्थना करायचे तेव्हा ते आपले हात इतके पसरायचे की त्यांच्या बगलेचा शुभ्रपणा दिसतो.
[صحيح] - [متفق عليه] - [صحيح البخاري - 390]

स्पष्टीकरण

अल्लाहचे पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) जेव्हा सजदा करत असत तेव्हा ते दोन्ही हात आपल्या बाजूंपासून इतके वेगळे ठेवत असत की दोन्ही बगलेच्या त्वचेचा शुभ्रपणा दिसतो. दोन हात दोन बाजूंनी वेगळे ठेवणे ही खरे तर अतिशयोक्ती आहे

हदिसचे फायदे

1. सजदाच्या अवस्थेत दोन्ही हात दोन्ही बाजूंपासून वेगळे ठेवणे मुस्तहब आहे.
2. जेव्हा त्याच्या शेजारील व्यक्तीला मुक्तदीचे दोन हात जास्त उघडल्यामुळे त्रास होऊ लागतो, तेव्हा त्याच्यासाठी ते जाळे नसते.
3. साष्टांग दंडवत करताना हात बाजूला ठेवण्यामागे खूप शहाणपण आणि अनेक फायदे आहेत, जसे की प्रार्थनेत रस आणि चपळता दाखवणे आणि जेव्हा एखादी व्यक्ती साष्टांग दंडवताचे सर्व अंग जमिनीवर ठेवते तेव्हा प्रत्येक अंग उपासनेत लीन होते, काहीजण म्हणतात की हे शहाणपण आहे की हे आसन नम्रतेसारखे आहे आणि चेहरा आणि नाक चांगले ठेवण्यासाठी अधिक अनुकूल आहे, त्यामुळे प्रत्येक अवयव वेगळा दिसतो.