عَن ابْنِ عُمَرَ رضي الله عنهما:
أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يَرْفَعُ يَدَيْهِ حَذْوَ مَنْكِبَيْهِ إِذَا افْتَتَحَ الصَّلَاةَ، وَإِذَا كَبَّرَ لِلرُّكُوعِ، وَإِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ الرُّكُوعِ، رَفَعَهُمَا كَذَلِكَ أَيْضًا، وَقَالَ: «سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ، رَبَّنَا وَلَكَ الحَمْدُ»، وَكَانَ لاَ يَفْعَلُ ذَلِكَ فِي السُّجُودِ.
[صحيح] - [متفق عليه] - [صحيح البخاري: 735]
المزيــد ...
ئبن عومهر (خودێ ژ ههردووكان ڕازی بیت) دبێژیت:
پێغهمبهرێ خودێ (صهلات و سهلامێن خودێ ل سهر بن) دهمێ دهست ب نڤێژێ دكر دهستێن خۆ ههتا ڕاستا ههردوو ملێن خۆ بلند دكرن، دهمێ تهكبیرا چوونا ڕكوعێ دكر و دهمێ سهرێ خۆ ژ ڕوكوعێ بلند دكر، ههر دهستێن خۆ بلند دكرن و دگۆت: «سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ، رَبَّنَا وَلَكَ الحَمْدُ»، و ئهڤه د سوجدێدا نهدكر.
[صحيح] - [متفق عليه] - [صحيح البخاري - 735]
پێغهمبهری (صهلات و سهلامێن خودێ ل سهر بن) د سێ جهاندا د نڤێژێدا دهستێن خۆ ههتا ڕاستا ههردوو ملێن خۆ بلند دكرن كو ئهو جهه یێ ههستیكێن مل و زهندكی دگههنه ئێك.
جهێ ئێكێ: دهمێ دهستپێكرنا نڤێژێ ل دهمێ گۆتنا تهكبیرا ئیحرامێ.
جهێ دووێ: دهمێ تهكبیرا چوونا ڕكوعێ.
جهێ سێیێ: دهمێ سهرێ خۆ ژ ڕكوعێ بلند دكر و دگۆت: سمع الله لمن حمده ربنا ولك الحمد.
و وی دهستێن خۆ بلند نهدكرن دهمێ دچوو سوجدێ، نه ژی دهمێ ژ سوجدێ ڕادبوو.