عَن ابْنِ عُمَرَ رضي الله عنهما:
أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يَرْفَعُ يَدَيْهِ حَذْوَ مَنْكِبَيْهِ إِذَا افْتَتَحَ الصَّلَاةَ، وَإِذَا كَبَّرَ لِلرُّكُوعِ، وَإِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ الرُّكُوعِ، رَفَعَهُمَا كَذَلِكَ أَيْضًا، وَقَالَ: «سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ، رَبَّنَا وَلَكَ الحَمْدُ»، وَكَانَ لاَ يَفْعَلُ ذَلِكَ فِي السُّجُودِ.
المزيد
Аз ибни Умар (разияллоҳу анҳумо) ривоят аст, ки гуфт:
Расули Аллоҳ (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) дар вақти шуруъ кардан ба намоз (такбири таҳрима гуфтан) дастонашро то баробари шонаҳояшон боло мебурданд. Инчунин ҳангоми такбири рукуъ ва бардоштани сараш аз рукуъ, низ дастонашро боло мебурданд ва "Самиъаллоҳу лиман ҳамидаҳ, Раббано ва лакал-ҳамд" мегуфтанд. Дар вақти саҷда ин корро анҷом намедоданд.
