Ҳадис: Расулуллоҳ саллаллоҳу алайҳи ва саллам намоз ўқишни бошлаётганларида қўлларини елка баробар кўтарар эдилар

عَن ابْنِ عُمَرَ رضي الله عنهما:
أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يَرْفَعُ يَدَيْهِ حَذْوَ مَنْكِبَيْهِ إِذَا افْتَتَحَ الصَّلَاةَ، وَإِذَا كَبَّرَ لِلرُّكُوعِ، وَإِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ الرُّكُوعِ، رَفَعَهُمَا كَذَلِكَ أَيْضًا، وَقَالَ: «سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ، رَبَّنَا وَلَكَ الحَمْدُ»، وَكَانَ لاَ يَفْعَلُ ذَلِكَ فِي السُّجُودِ.
[صحيح] - [متفق عليه] - [صحيح البخاري: 735]

Бу таржима қайта кўрилиши ва текширилиши кекак.

Ибн Умар разияллоҳу анҳумодан ривоят қилинади:
«Расулуллоҳ саллаллоҳу алайҳи ва саллам намоз ўқишни бошлаётганларида қўлларини елка баробар кўтарар эдилар, такбир айтиб рукуъ қилаётганларида ҳам, рукуъдан бош кўтараётганларида ҳам қўлларини елка баробар кўтарар эдилар ва «Самиъаллоҳу лиман ҳамидаҳу», «Раббанаа ва лакалҳамд», дер эдилар. Лекин сажда қилаётганда бундай қилмас эдилар».
[Саҳиҳ] - [Муттафақун алайҳ] - [Саҳиҳи Бухорий - 735]

Изоҳ

Набий соллаллоҳу алайҳи ва саллам намознинг уч ўрнида икки қўлларини елка бараварида кўтарар эдилар.
Биринчи: намозга кириш учун такбиротул эҳром пайтида.
Иккинчи: рукуъга такбир айтганларида.
Учинчи: бошларини рукуъдан кўтариб «Самиъаллоҳу лиман ҳамидаҳу», «Раббанаа ва лакалҳамд» деганларида.
Саждага кетаётганда ҳам саждадан тураётганда ҳам қўлларини кўтармас эдилар.

Ҳадиснинг фойдалари

1. Намозда икки қўлни кўтариш ҳикматларидан: намоз учун зийнат ва Аллоҳ таолони улуғлаш.
2. Абу Довуд ривоятида Абу Ҳумайд Саъидий разияллоҳу анҳудан ривоят қилинган ҳадисда, Набий соллаллоҳу алайҳи ва саллам уч ва тўрт ракатлик намозларда биринчи ташаҳҳуддан тураётганда ҳам қўлларини кўтарганлари собит бўлган.
3. Бухорий ва Муслим Молик ибн Ҳувайрис разияллоҳу анҳудан ривоят қилган ҳадисида Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам қўлларини қулоқлари баробарида кўтарганлари, лекин қулоққа қўлларини теккизмаганликлари ривоят қилинган.
4. Ҳадис: «Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам агар такбир айтсалар қўлларини қулоқлари баравар кўтарар эдилар».
5. «Самиъаллоҳу лиман ҳамидаҳ», «Раббанаа ва лакалҳамд» деб айтиш имом ва ёлғиз ўқиётган одамга тегишли, лекин имомга эргашувчи: «Раббанаа ва лакалҳамд», дейди холос.
6. Рукуъдан кейин «Раббанаа ва лакалҳамд» дейишнинг Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва салламдан тўрт сийғаси собит бўлган. Бу ўшалардан бири, ўша зикрларни дамаки-дамаки қилиб айтиб юргани энг афзал ҳолатдир.