Ҳадис: Оё намехоҳед ба шумо як амали беҳтар аз он чи хоҳиш доред, нишон диҳам? Вақте ки ба бистари хоб рафтед, 33 маротиба тасбеҳ гӯед, 33 маротиба ҳамд гӯед ва 34 маротиба такбир бигӯед. Ин бароятон беҳтар аз хизматгор аст

عَنْ عَلِيٍّ رضي الله عنه:
أَنَّ فَاطِمَةَ رَضيَ اللهُ عنْها أَتَتِ النَّبِيَّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تَشْكُو إِلَيْهِ مَا تَلْقَى فِي يَدِهَا مِنَ الرَّحَى، وَبَلَغَهَا أَنَّهُ جَاءَهُ رَقِيقٌ، فَلَمْ تُصَادِفْهُ، فَذَكَرَتْ ذَلِكَ لِعَائِشَةَ، فَلَمَّا جَاءَ أَخْبَرَتْهُ عَائِشَةُ، قَالَ: فَجَاءَنَا وَقَدْ أَخَذْنَا مَضَاجِعَنَا، فَذَهَبْنَا نَقُومُ، فَقَالَ: «عَلَى مَكَانِكُمَا» فَجَاءَ فَقَعَدَ بَيْنِي وَبَيْنَهَا، حَتَّى وَجَدْتُ بَرْدَ قَدَمَيْهِ عَلَى بَطْنِي، فَقَالَ: «أَلاَ أَدُلُّكُمَا عَلَى خَيْرٍ مِمَّا سَأَلْتُمَا؟ إِذَا أَخَذْتُمَا مَضَاجِعَكُمَا -أَوْ أَوَيْتُمَا إِلَى فِرَاشِكُمَا- فَسَبِّحَا ثَلاَثًا وَثَلاَثِينَ، وَاحْمَدَا ثَلاَثًا وَثَلاَثِينَ، وَكَبِّرَا أَرْبَعًا وَثَلاَثِينَ، فَهُوَ خَيْرٌ لَكُمَا مِنْ خَادِمٍ».
[صحيح] - [متفق عليه] - [صحيح البخاري: 5361]

Аз Алӣ (разияллоҳу анҳу ) ривоят аст, ки
Фотима (разияллоҳу анҳо) назди Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) омада, то аз ранҷе, ки ба сабаби кори сангини дастгоҳи осиёб ба дасташ расида буд, шикоят кунад. Ӯ хабар ёфта буд, ки ба назди Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) бардагоне оварда буданд. (Ӯ мехост Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) барояшон хидматгоре бидиҳад). Аммо Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам)-ро пайдо накард ва мақсади омаданашро ба Оиша (разияллоҳу анҳо) гуфт. Ҳангоме ки Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) омад, Оиша (разияллоҳу анҳо) аз омадани Фотима ӯро хабар кард. Алӣ (разияллоҳу анҳу) мегӯяд: Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) дар ҳоле назди мо омад, ки мо дар бистари хобамон будем. Хостем аз ҷоямон бархезем, ки гуфт: дар ҷойи худ бимонед ва байни ману Фотима нишаст, то ҷое, ки ман хунукии пойҳояшро дар шикамам эҳсос кардам. Он гоҳ фармуд: "Оё намехоҳед ба шумо як амали беҳтар аз он чи хоҳиш доред, нишон диҳам? Вақте ки ба бистари хоб рафтед, 33 маротиба тасбеҳ гӯед, 33 маротиба ҳамд гӯед ва 34 маротиба такбир бигӯед. Ин бароятон беҳтар аз хизматгор аст."
[Саҳеҳ] - [متفق عليه] - [Саҳеҳ Бухорӣ - 5361]

Шарҳ

Фотима (разияллоҳу анҳо), духтари Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) аз кору заҳмати сахте, ки ҳангоми кор бо дастгоҳи осиёб мекашид, шикоят кард. Чун барои Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) асироне оварда буданд, ӯ ба наздаш рафт, то барояшон хидматгоре бидиҳад, ки корҳои хонаашонро анҷом диҳад. Аммо ӯро дар хона наёфт ва ба Оиша (разияллоҳу анҳо) мақсади омаданашро хабар дод. Вақте Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) омад, Оиша ба ӯ хабар дод, ки Фотима барои дархости як хидматгор омада буд. Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) хонаи Фотима ва Алӣ (разияллоҳу анҳумо) рафт, ки онҳо дар бистари хоб буданд. Ӯ дар байни онҳо нишаст ва пойҳои худро ба тарафи шиками Алӣ гузошт, то ин ки Алӣ хунукии пойҳои Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам)-ро дар шикамаш эҳсос кард. Паёмбар гуфт: "Оё намехоҳед ба шумо чизе беҳтар аз хидматгор бидиҳам?" Фотима ва Алӣ гуфтанд: "Оре." Пайғамбар фармуд: "Вақте шабона ба бистари хоб меравед, 34 маротиба такбир бигӯед: "Аллоҳ Акбар", 33 маротиба тасбеҳ бигӯед: "Субҳоналлоҳ". 33 маротиба ҳамд бигӯед: "Алҳамдулиллоҳ". Ин зикр барои шумо беҳтар аз хизматгор гирифтан аст."

Аз фоидаҳои ҳадис

1. Пайваста ба ин зикри муборак пойбанд будан мустаҳаб аст. Чунончи, ривоят аст, ки Алӣ (разияллоҳу анҳу) ин васияти Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам)-ро то охири умраш тарк накард, ҳатто дар шаби ҷанги Сиффин.
2. Ин зикр фақат ҳангоми хоб рафтан дар шаб гуфта мешавад. Лафзи он дар ривояти Муслим аз Муъоз аз Шуъба чунин омадааст: "Ҳангоме ки шаб ба бистари хобатон рафтед..."
3. Агар мусалмон дар аввали шаб гуфтани ин зикрро фаромуш кунад ва дар охири шаб ба ёдаш ояд ва бигӯяд, ишколе надорад. Зеро Алӣ (разияллоҳу анҳу), ровии ҳадис, мегуфт: Шаби Сиффин онро дар аввали шаб фаромӯш кард ва вақте ба ёдаш омад, пеш аз субҳ, онро гуфт.
4. Муҳаллаб мегӯяд: Дар ин ҳадис ишора ба он аст, ки инсон бояд аҳли худро низ бар он чи худ бар он амал мекунад, яъне тарҷеҳ додани охират бар дунё, ташвиқ намояд, агар онҳо низ тавоноии он амалро дошта бошанд.
5. Ибни Ҳаҷари Асқалонӣ мегӯяд: Ҳар касе бар ин зикр мудовимат кунад, аз зиёдии кор зиёне намебинад ва агар хастагӣ ҳам барояш пеш ояд, бар ӯ мушкил нахоҳад шуд.
6. Айнӣ мегӯяд: Ваҷҳи беҳтар будани (ин зикр) ё ин аст, ки он ба охират тааллуқ дорад ва хидматгор ба дунё ва охират беҳтару боқимонданист. Ё ин ки нисбат ба он чизе, ки Фотима (разияллоҳу анҳо) талаб кард, беҳтар аст, ба ин маъно, ки ин зикрҳо сабаби қувват мегарданд, ки бо он Фотима (разияллоҳу анҳо) метавонад бештар аз як хидматгор кор кунад.