عَنْ أَبِي وَاقِدٍ اللَّيْثِيِّ رضي الله عنه:
أَنَّ رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَمَّا خَرَجَ إِلَى حُنَيْنٍ مَرَّ بِشَجَرَةٍ لِلْمُشْرِكِينَ يُقَالُ لَهَا: ذَاتُ أَنْوَاطٍ يُعَلِّقُونَ عَلَيْهَا أَسْلِحَتَهُمْ، فَقَالُوا: يَا رَسُولَ اللهِ، اجْعَلْ لَنَا ذَاتَ أَنْوَاطٍ كَمَا لَهُمْ ذَاتُ أَنْوَاطٍ، فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «سُبْحَانَ اللهِ! هَذَا كَمَا قَالَ قَوْمُ مُوسَى {اجْعَلْ لَنَا إِلَهًا كَمَا لَهُمْ آلِهَةٌ} [الأعراف: 138] وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَتَرْكَبُنَّ سُنَّةَ مَنْ كَانَ قَبْلَكُمْ».
المزيد
Аз Абувоқиди Лайсӣ (разияллоҳу анҳу) ривоят аст:
Ҳангоме ки Расули Аллоҳ (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) барои ғазваи Ҳунайн аз Мадина баромад, аз назди яке аз дарахтони мушрикон гузар кард, ки онро "зоту анвот" меномиданд ва силоҳи худро бар он меовехтанд. Пас (баъзе аз ҳамроҳони он ҳазрат) гуфтанд: Эй Расули Аллоҳ! Барои мо низ "зоту анвот" бисоз, чӣ гунае, ки онҳо "зоту анвот" доранд. Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд: "Субҳоналлоҳ! Ин (сухан) ҳамон гунае аст, ки қавми Мусо гуфта буданд: (Эй Мӯсо, ҳамон гуна ки онон маъбудоне доранд, барои мо [низ] маъбуде таъйин кун.) (Сураи Аъроф, ояти138) Савганд ба зоте, ки ҷони ман дар дасти Ӯст, албатта, аз роҳу равиши пешиниён пайравӣ хоҳед кард."
