عَنْ أَبِي وَاقِدٍ اللَّيْثِيِّ رضي الله عنه:
أَنَّ رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَمَّا خَرَجَ إِلَى حُنَيْنٍ مَرَّ بِشَجَرَةٍ لِلْمُشْرِكِينَ يُقَالُ لَهَا: ذَاتُ أَنْوَاطٍ يُعَلِّقُونَ عَلَيْهَا أَسْلِحَتَهُمْ، فَقَالُوا: يَا رَسُولَ اللهِ، اجْعَلْ لَنَا ذَاتَ أَنْوَاطٍ كَمَا لَهُمْ ذَاتُ أَنْوَاطٍ، فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «سُبْحَانَ اللهِ! هَذَا كَمَا قَالَ قَوْمُ مُوسَى {اجْعَلْ لَنَا إِلَهًا كَمَا لَهُمْ آلِهَةٌ} [الأعراف: 138] وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَتَرْكَبُنَّ سُنَّةَ مَنْ كَانَ قَبْلَكُمْ».
المزيد
ئه‌بو واقدێ له‌یسی (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت:
ده‌مێ پێغه‌مبه‌رێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) به‌ره‌ڤ حونه‌ینێ ده‌ركه‌ڤتی، د به‌ر داره‌كا موشركانڕا ده‌ربازبوو كو دگۆتێ: (ذات أنواط)، موشركان (بۆ به‌ره‌كه‌تێ) چه‌كێن خۆ پێڤه د هه‌لاویستن، ڤێجا هنده‌ك ژ وان صه‌حابییێن ژ نوی هاتینه د ناڤ ئیسلامێدا گۆتن: ئه‌ی پێغه‌مبه‌رێ خودێ؛ داره‌كا ب ڤی ڕه‌نگی بۆ مه ژی ده‌ستنیشان بكه وه‌كی كا چاوا وان هه‌ی. ئینا پێغه‌مبه‌ری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گۆت: ((پاقژی ژ هه‌می كێماسییان هه‌ر بۆ خودێ بیت! ئه‌ڤه هه‌روه‌كی وێ گۆتنێیه یا ملله‌تێ مووسای گۆتییه وی: {اجْعَلْ لَنَا إِلَهًا كَمَا لَهُمْ آلِهَةٌ} [الأعراف: 138]، ئانكو: ((بۆ مه ژی خودایه‌كی ده‌ستنیشان بكه هه‌روه‌كی كا چاوا وان خوداوه‌ندێن خۆ هه‌نه))، ئه‌ز ب وی كه‌مه یێ نه‌فسا من د ده‌ستیدا؛ هوین دێ ل دویڤ ڕێك و نه‌ریتێن ملله‌تێن به‌ری خۆ كه‌ڤن)).
