Ҳадис: Он ки намози бардайнро (намози бомдод ва асрро) адо кунад, вориди биҳишт шавад

عن أَبِي مُوسَى الأَشْعَرِيِّ رضي الله عنه: أَنَّ رَسُولَ اللهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ:
«مَنْ صَلَّى ‌الْبَرْدَيْنِ دَخَلَ الْجَنَّةَ»
[صحيح] - [متفق عليه] - [صحيح البخاري: 574]

Аз Абумусои Ашъарӣ (разияллоҳу анҳу) ривоят аст, ки Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд:
"Он ки намози бардайнро (намози бомдод ва асрро) адо кунад, вориди биҳишт шавад."
[Саҳеҳ] - [متفق عليه] - [Саҳеҳ Бухорӣ - 574]

Шарҳ

Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) дар хондани ду намози сарди, ки намози бомдод ва аср аст, ба ҷидду ҷаҳд ташвиқ намудааст. Ва ҳар ки он ду намозро дар вақташ ва бо ҷамоат адо намояд ва дигар умурро анҷом диҳад, барояш башорат додааст ва инҳо сабаби вуруди ӯ ба биҳишт хоҳанд шуд.

Аз фоидаҳои ҳадис

1. Фазилати муҳофизат бар намози бомдод ва аср. Зеро намози бомдод вақти ширинии хоб аст ва вақти намози аср инсон ба корҳояш банд аст. Пас ҳар ки ин ду намозро риоя кунад ва дар вақташ адо намояд, бар дигар намозҳо низ мин боби авло муҳофизат хоҳад кард.
2. Намози бомдод ва асрро ба он сабаб бардайн (ду сардӣ) номидаанд, ки намози бомдод дар хунукии саҳар адо мешавад ва намози аср дар хунукии рӯз, агарчи дар вақти гармӣ бошад, аммо гармияш аз вақти қаблӣ камтар аст. Ё шояд ин номгузорӣ аз боби тағлиб бошад. Масалан, мегӯянд: Қамарон (ду моҳ) ва манзурашон офтобу моҳтоб аст.