Ҳадис: Қадамҳои бандае, ки дар роҳи Худованд ғуборолуд шудааст, оташи дӯзах онро ламс намекунад

عَنْ أَبِي عَبْسٍ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنِ جَبْرٍ رضي الله عنه أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ:
«مَا اغْبَرَّتْ قَدَمَا عَبْدٍ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَتَمَسَّهُ النَّارُ».
[صحيح] - [رواه البخاري] - [صحيح البخاري: 2811]

Аз Абуабс Абдурраҳмон ибни Ҷабр (разияллоҳу анҳу) ривоят аст, ки Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд:
"Қадамҳои бандае, ки дар роҳи Худованд ғуборолуд шудааст, оташи дӯзах онро ламс намекунад."
[Саҳеҳ] - [رواه البخاري] - [Саҳеҳ Бухорӣ - 2811]

Шарҳ

Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) мужда доданд, ки ҳар касе дар роҳи Аллоҳ ба ҷиҳод равад ва қадамҳои ӯ дар ин роҳ ғуборолуд шаванд, оташи дӯзах ба ӯ намерасад.

Аз фоидаҳои ҳадис

1. Мужда барои муҷоҳид дар роҳи Худо, ба наҷот ёфтан аз оташи дӯзах.
2. Гарчанде ғубор ба ҳамаи бадан мерасад, вале инҷо пойҳо зикр шудаанд, чун ки аксари муҷоҳидон дар он замон пиёда буданд ва пойҳо ҳатман хоколуд мешуданд.
3. Ибни Ҳаҷар гуфтааст: Агар танҳо расидани хок ба пойҳо сабаби ҳаром шуданаш бар оташ бошад, пас ҳоли он касе, ки талош ва кӯшиш мекунад ва тамоми тавоноияшро сарф мекунад, чӣ гуна хоҳад буд?