عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الخُدْرِيِّ رضي الله عنه قَالَ:
كَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَشَدَّ حَيَاءً مِنَ العَذْرَاءِ فِي خِدْرِهَا، فَإِذَا رَأَى شَيْئًا يَكْرَهُهُ عَرَفْنَاهُ فِي وَجْهِهِ.
[صحيح] - [متفق عليه] - [صحيح البخاري: 6102]
المزيــد ...
ਅਬੁ-ਸਈਦ ਖੁਦਰੀ (ਰਜ਼ੀਅੱਲਾਹੁ ਅਨਹੁ) ਤੋਂ ਰਿਵਾਇਤ ਹੈ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ:
ਅੱਲਾਹ ਦੇ ਨਬੀ ﷺ ਪਰਦੇ ਵਾਲੀ ਕਵਾਰੀ ਕੁੜੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹਯਾ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਅਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਵੇਖਦੇ, ਜਿਸਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪ ﷺ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦੇ ਸੀ।
[صحيح] - [متفق عليه] - [صحيح البخاري - 6102]
ਅਬੁ-ਸਈਦ ਖੁਦਰੀ (ਰਜ਼ੀਅੱਲਾਹੁ ਅਨਹੁ) ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅੱਲਾਹ ਦੇ ਨਬੀ ﷺ ਕਵਾਰੀ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਘਰ ਦੀ ਚਾਰ-ਦੀਵਾਰੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੋਵੇ, ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹਯਾ (ਸ਼ਰਮ/ਲਾਜ) ਵਾਲੇ ਸਨ। ਆਪ ﷺ ਦੇ ਹੱਦ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਹਯਾ ਵਾਲੇ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਕ ਮਿਸਾਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਆਪ ﷺ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਕੁੱਝ ਬੋਲਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਬਸ ਆਪ ﷺ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਆਪ ﷺ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ ਸਹਾਬੀ ਸਮਝ ਜਾਂਦੇ ਸਨ ਕਿ ਆਪ ਇਸ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।