Ҳадис: Миёни ҳар ду азон як намоз аст, миёни ҳар ду азон як намоз аст", сипас бори сеюм гуфт: "Барои касе, ки мехоҳад

عَنْ عَبْدِ اللهِ بْنِ مُغَفَّلٍ رضي الله عنه قَالَ: قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم:
«بَيْنَ كُلِّ أَذَانَيْنِ صَلَاةٌ، بَيْنَ كُلِّ أَذَانَيْنِ صَلَاةٌ» ثُمَّ قَالَ فِي الثَّالِثَةِ: «لِمَنْ شَاءَ».
[صحيح] - [متفق عليه] - [صحيح البخاري: 627]

Аз Абдуллоҳ ибни Муғаффал (разияллоҳу анҳу) ривоят аст, ки Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд:
"Миёни ҳар ду азон як намоз аст, миёни ҳар ду азон як намоз аст", сипас бори сеюм гуфт: "Барои касе, ки мехоҳад."
[Саҳеҳ] - [متفق عليه] - [Саҳеҳ Бухорӣ - 627]

Шарҳ

Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) баён намуданд, ки байни ҳар азон ва иқома намози нафлие ҳаст, инро се бор такрор намуд, ва бори сеюм гуфт, ки ин (намоз) барои касе, ки мехоҳад бихонад, мустаҳаб аст.

Аз фоидаҳои ҳадис

1. Байни азон ва иқома намоз хондан мустаҳаб аст.
2. Роҳнамоии Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) дар такрори сухан, ки барои расондан ва таъкид кардани аҳамияти суханҳояш буд.
3. Маънои "азонайн" – азон ва иқома аст, ки аз рӯйи ғолибият ду азон номида шудааст, мисли "қамарайн" (офтоб ва моҳтоб), "Умарайн" (Абубакр ва Умар).
4. Азон эълон барои даромадани вақти намоз аст. Иқома эълон барои адои намоз аст.