Ҳадис: Касе, ки аз нармӣ (мулоимӣ) маҳрум шавад, аз хайру хубӣ (некӣ) маҳрум мешавад

عَنْ جَرِيرٍ رضي الله عنه عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ:
«مَنْ يُحْرَمِ الرِّفْقَ يُحْرَمِ الْخَيْرَ».
[صحيح] - [رواه مسلم] - [صحيح مسلم: 2592]

Аз Ҷарир (разияллоҳу анҳу) аз Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ривоят аст, ки фармуданд:
"Касе, ки аз нармӣ (мулоимӣ) маҳрум шавад, аз хайру хубӣ (некӣ) маҳрум мешавад."
[Саҳеҳ] - [رواه مسلم] - [Саҳеҳ Муслим - 2592]

Шарҳ

Паёмбари Акрам (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) хабар медиҳанд, ки ҳар кас аз нармӣ ва мулоимӣ маҳрум гардад, чи дар корҳои диниву дунявӣ, чи дар муомила бо худ ва дигарон, ӯ аз ҳама хайру хубӣ маҳрум шудааст.

Аз фоидаҳои ҳадис

1. Фазилати нармӣ ва ташвиқ ба ин ахлоқи некӯ ва мазаммати хушунат ва зӯроварӣ.
2. Нармию меҳрубонӣ сабаби хайру некӯӣ ду ҷаҳон ва густариши умури онҳост, аммо зӯрӣ ва хушунат акси он аст.
3. Нармӣ натиҷаи хулқи нек ва дили соф аст, вале зӯрӣ аз хашму бадхӯӣ сар мезанад. Аз ин рӯ, Паёмбари акрам (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) нармиро ситоиш намуда, дар ин бора муболиға намуданд.
4. Суфёни Саврӣ (раҳимаҳуллоҳ) ба шогирдонаш гуфт: Оё медонед нармӣ чист? Нармӣ он аст, ки ҳар чизро дар ҷояш гузорӣ, шиддатро дар ҷояш, мулоимиро дар ҷояш, шамшерро дар ҷояш ва тозиёнаро дар ҷояш.