حديث: هر كسى مُعاهَدی را به قتل برساند بوى بهشت را احساس نمی‌کند، هر چند كه بوى آن از مسافه چهل سال به مشام مى‌خورد

عن عبد الله بن عمرو رضي الله عنهما عن النبي صلى الله عليه وسلم قال:
«مَنْ قَتَلَ مُعَاهَدًا ‌لَمْ ‌يَرَحْ ‌رَائِحَةَ الْجَنَّةِ، وَإِنَّ رِيحَهَا تُوجَدُ مِنْ مَسِيرَةِ أَرْبَعِينَ عَامًا».
[صحيح] - [رواه البخاري] - [صحيح البخاري: 3166]

از عبدالله بن عَمرو بن العاص رضی الله عنهما روایت است که پیامبر صلی الله علیه وسلم فرمودند:
«هر كسى مُعاهَدی را به قتل برساند بوى بهشت را احساس نمی‌کند، هر چند كه بوى آن از مسافه چهل سال به مشام مى‌خورد».
[صحیح] - [بخاری روایت کرده] - [صحیح بخاری - 3166]

توضیح

پیامبر صلی الله علیه وسلم به بیان وعید شدیدی پرداخته‌اند مبنی بر اینکه هر کس یک مُعاهَد را بکشد - یعنی کافری را که با پیمان و امان وارد سرزمین مسلمانان شده - بوی بهشت به مشامش نخواهد رسید، اگرچه بوی آن از فاصلهٔ چهل سال به مشام می‌رسد.

از فوائد حدیث

1. تحریم کشتن کافر مُعاهَد و ذمی و مُستأمَن و این کار از گناهان کبیره است.
2. مُعاهَد: کافری که از او پیمان گرفته شده و در سرزمین خودش زندگی می‌کند، و با مسلمانان نمی‌جنگد و مسلمانان نیز با او نمی‌جنگند. ذِمّی: کافری که در سرزمین مسلمانان زندگی کند و جزیه دهد. مُستَأمَن: کسی که با پیمان و امان برای مدت معینی وارد سرزمین مسلمانان شود.
3. هشدار نسبت به خیانت در پیمان با غیر مسلمانان.