ਗੱਲ ਜਾਂ ਬਾਤਾਂ: **ਪੰਜਾਬੀ ਅਨੁਵਾਦ:** ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗੈਸ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ੱਕ ਹੋਵੇ ਕਿ ਕੀ ਗੈਸ ਨਿਕਲੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਸਜਿਦ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਤਦ ਤੱਕ ਨਾ ਨਿਕਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਜਦ ਤੱਕ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਰਤ ਜਾਂ ਬੂ ਨਾ ਆਵੇ।

عَنْ ‌أَبِي هُرَيْرَةَ رضي الله عنه قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ:
«إِذَا وَجَدَ أَحَدُكُمْ فِي بَطْنِهِ شَيْئًا، فَأَشْكَلَ عَلَيْهِ أَخَرَجَ مِنْهُ شَيْءٌ أَمْ لَا، فَلَا يَخْرُجَنَّ مِنَ الْمَسْجِدِ حَتَّى يَسْمَعَ صَوْتًا، أَوْ يَجِدَ رِيحًا».
[صحيح] - [رواه مسلم] - [صحيح مسلم: 362]

ਇਸ ਅਨੁਵਾਦ ਨੂੰ ਹੋਰ ਸਮੀਖਿਆ ਅਤੇ ਪੜਤਾਲ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ.

ਅਬੂ ਹੁਰੈਰਾ ਰਜ਼ੀਅੱਲਾਹੁ ਅਨਹੁ ਤੋਂ ਰਿਵਾਇਤ ਹੈ ਕਿ ਰਸੂਲੁੱਲਾਹ (ਸੱਲੱਲਾਹੁ ਅਲੈਹਿ ਵਸੱਲਮ)ਨੇ ਫਰਮਾਇਆ:
ਪੰਜਾਬੀ ਅਨੁਵਾਦ: ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗੈਸ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ੱਕ ਹੋਵੇ ਕਿ ਕੀ ਗੈਸ ਨਿਕਲੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਸਜਿਦ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਤਦ ਤੱਕ ਨਾ ਨਿਕਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਜਦ ਤੱਕ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਰਤ ਜਾਂ ਬੂ ਨਾ ਆਵੇ।
[صحيح] - [رواه مسلم] - [صحيح مسلم - 362]

ਵਿਆਖਿਆ

ਨਬੀ ਸੱਲੱਲਾਹੁ ਅਲੈਹਿ ਵਸੱਲਮ ਨੇ ਵਾਜ਼ਿਹ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜੇ ਨਮਾਜੀ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹੋਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ੱਕ ਹੋਵੇ ਕਿ ਕੀ ਉਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਨਿਕਲਿਆ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਨਮਾਜ਼ ਨੂੰ ਨਾ ਤੋੜੇ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਵੁਦੂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਕਰੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਨਾਲ ਹਾਦਸਾ (ਵੁਦੂ ਤੋੜਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲ) ਦਾ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇ—ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਗੈਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੇ ਜਾਂ ਬੂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੇ। ਕਿਉਂਕਿ ਯਕੀਨੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੌਜੂਦ ਪਾਕੀ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੱਕ ਦੀ ਬੁਨਿਆਦ 'ਤੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਪਾਕੀ ਯਕੀਨੀ ਹੈ ਤੇ ਹਾਦਸਾ ਮਾਤਰ ਸ਼ੱਕੀ।

ਹਦੀਸ ਦੇ ਫਾਇਦੇ ਵਿੱਚੋਂ

1. ਇਹ ਹਦੀਸ ਇਸਲਾਮ ਦੇ ਬੁਨਿਆਦੀ ਅਸੂਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਕਹ ਦੀ ਅਹੰਮ ਕਾਇਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਹ ਹੈ:**“ਯਕੀਨ ਸ਼ੱਕ ਨਾਲ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ”** ਅਤੇ ਅਸਲੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਉਸੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਇਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਯਕੀਨ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।
2. ਸ਼ੱਕ ਪਾਕੀ ਨੂੰ ਅਸਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਨਮਾਜੀ ਆਪਣੀ ਪਾਕੀ 'ਤੇ ਕਾਇਮ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਦ ਤੱਕ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਹਾਦਸਾ (ਵੁਦੂ ਟੁੱਟਣ) ਦਾ ਯਕੀਨ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।