عَنْ أَسْمَاءَ بِنْتِ أَبِي بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا، قَالَتْ: قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ:
«إِنِّي عَلَى الحَوْضِ حَتَّى أَنْظُرَ مَنْ يَرِدُ عَلَيَّ مِنْكُمْ، وَسَيُؤْخَذُ نَاسٌ دُونِي، فَأَقُولُ: يَا رَبِّ مِنِّي وَمِنْ أُمَّتِي، فَيُقَالُ: هَلْ شَعَرْتَ مَا عَمِلُوا بَعْدَكَ، وَاللَّهِ مَا بَرِحُوا يَرْجِعُونَ عَلَى أَعْقَابِهِمْ».
المزيد
გადმოცემულია ასმა ბინთ აბიი ბაქრისაგან (ალლაჰი იყოს ორივეთი კმაყოფილი), რომ მან თქვა: თქვა ალლაჰის მოციქულმა (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას):
"ჭეშმარიტად, მე დავდგები ჩემი წყლის აუზთან, რომ ვნახო, ვინ მიუახლოვდება მას. ჩემს წინიდან გარკვეულ ადამიანებს წაიყვანენ, და მე ვიტყვი: 'ოჰ, ღმერთო ჩემო, ისინი ჩემგან არიან და ჩემი უმმეთიდან" მეტყვიან: იცი, რა ჩაიდინეს მათ შენს შემდეგ? ვფიცავ ალლაჰს, ისინი არ წყვეტდნენ უკან დაბრუნებას(რელიგიიდან გასვლა)".
