Ḥadīth: Hindi kabilang sa atin ang sinumang nanampal ng pisngi, namunit ng mga kuwelyo, at nanawagan ng panawagan ng Kamangmangan."}

عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بنِ مَسْعُودٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ:
«لَيْسَ مِنَّا مَنْ لَطَمَ الخُدُودَ، وَشَقَّ الجُيُوبَ، وَدَعَا بِدَعْوَى الجَاهِلِيَّةِ».
[صحيح] - [متفق عليه] - [صحيح البخاري: 1294]

Ayon kay `Abdullāh bin Mas`ūd (malugod si Allāh sa kanya) na nagsabi: {Nagsabi ang Propeta (basbasan siya ni Allāh at pangalagaan):
"Hindi kabilang sa atin ang sinumang nanampal ng pisngi, namunit ng mga kuwelyo, at nanawagan ng panawagan ng Kamangmangan."}
[Tumpak] - [Nagkasang-ayon sa katumpakan nito] - [Ṣaḥīḥ Al-Bukhārīy - 1294]

Ang Pagbibigay-linaw

Sumaway ang Propeta (basbasan siya ni Allāh at pangalagaan) at nagbigay-babala laban sa ilan sa mga gawain ng mga kampon ng Kamangmangan sapagkat nagsabi siya:
1. Ang sinumang nanampal ng pisngi at nagtangi siya sa pisngi dahil sa pagiging ito ay ang nananaig doon; at kung hindi, ang paghagupit sa nalalabing bahagi ng mukha ay napaloloob sa pagsaway.
2. Ang sinumang namunit ng binubuksan mula sa damit upang makapasok dito ang ulo, dahil sa tindi ng kawalang-kasiyahan.
3. Ang sinumang nanawagan ng panawagan ng mga kampon ng Kamangmangan gaya ng pagdalangin ng kapighatian at kapahamakan, paghagulgol, pananaghoy, at iba pa sa mga ito.

Ang mga Katuturan ng Ḥadīth

1. Ang bantang ito sa ḥadīth ay nagpapatunay na ang mga gawaing ito ay kabilang sa malalaki sa mga pagkakasala.
2. Ang pagkakinakailangan ng pagtitiis sa kasawiang-palad at ang pagbabawal sa pagpapakainis sa mga nakasasakit na pagtatakda ni Allāh at paglalantad niyon sa pamamagitan ng paghagulgol o pagtaghoy o pagkakalbo o pagpunit o iba pa roon.
3. Ang pagbabawal sa paggaya-gaya sa mga kampon ng Kamangmangan sa mga nauukol sa kanila, na hindi kumilala sa kanila sa mga ito ang Tagapagbatas.
4. Walang masama sa pagkalungkot at pag-iyak sapagkat ito ay hindi sumasalungat sa pagtitiis sa pagtatadhana ni Allāh (napakataas Siya). Ito lamang ay isang awa na inilagay ni Allāh sa mga puso ng mga kamag-anak at mga mahal sa buhay.
5. Kailangan sa Muslim ang malugod sa pagtatadhana ni Allāh; ngunit kung hindi siya nalugod, ang pagtitiis ay kinakailangan sa kanya.