عَنْ عُقْبَةَ بْنِ عَامِرٍ الْجُهَنِيِّ رضي الله عنه:
أَنَّ رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَقْبَلَ إِلَيْهِ رَهْطٌ، فَبَايَعَ تِسْعَةً وَأَمْسَكَ عَنْ وَاحِدٍ، فَقَالُوا: يَا رَسُولَ اللهِ، بَايَعْتَ تِسْعَةً وَتَرَكْتَ هَذَا؟ قَالَ: «إِنَّ عَلَيْهِ تَمِيمَةً»، فَأَدْخَلَ يَدَهُ فَقَطَعَهَا، فَبَايَعَهُ، وَقَالَ: «مَنْ عَلَّقَ تَمِيمَةً فَقَدْ أَشْرَكَ».
المزيد
Аз Уқба ибни Омири Ҷуҳанӣ (разияллоҳу анҳу) ривоят аст, ки:
Гурӯҳе назди Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) омаданд. Он Ҳазрат бо нуҳ нафари онҳо байъат карданд ва аз байъат бо яке аз онҳо имтиноъ варзиданд. Гуфтанд: Эй Расули Аллоҳ! Бо нуҳ тан байъат кардӣ ва ин як нафарро раҳо кардӣ? Фармуд:" Тӯмор дорад". Пас ӯ дасташро ба сӯи тӯмор бурда онро пора кард. Сипас бо ӯ байъат кард ва фармуд: "Ҳар кас тӯмор овезон кунад, ширк варзидааст."
