Ҳадис: Ҳар шутур, ки дар гардан ресмон ва гарданбанд дорад бурида шавад

عن أبي بَشير الأنصاري رضي الله عنه:
أَنَّهُ كَانَ مَعَ رَسُولِ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي بَعْضِ أَسْفَارِهِ، قَالَ: فَأَرْسَلَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَسُولًا -وَالنَّاسُ فِي مَبِيتِهِمْ-: «لَا يَبْقَيَنَّ فِي رَقَبَةِ بَعِيرٍ قِلَادَةٌ مِنْ وَتَرٍ أَوْ قِلَادَةٌ إِلَّا قُطِعَتْ».
[صحيح] - [متفق عليه] - [صحيح مسلم: 2115]

Аз Абубашири Ансорӣ (Худованд аз ӯ розӣ бод) ривоят аст, ки :
Дар яке аз сафарҳо бо Паёмбар (Салому дуруди Аллоҳ бар ӯ бод) буд ва Расули Аллоҳ дар ҳоле, ки мардум барои шабгузаронӣ ҷойгир шуда буданд касеро фиристод ва фармуд: "Ҳар шутур, ки дар гардан ресмон ва гарданбанд дорад бурида шавад".
[صحيح] - [متفق عليه] - [Саҳеҳ Муслим - 2115]

Шарҳ

Паёмбар (Салому дуруди Аллоҳ бар ӯ бод) дар яке аз сафарҳои худ, ки мардум дар хаймаҳои худ буданд, шахсеро назди онон фиристод то бигӯяд тамоми гарданбандҳои шутуронро, чи аз зиҳ (зиҳи камон) бошад ё зангӯла ва ё ҳатто наъл, бигиранд, зеро онҳо аз тарси чашм расидан ин амалро анҷом медоданд. Бинобарин дастур дода шуданд то ҳама онро қатъ кунанд, зеро он чашм ва зарарро дафъ намекунад, суд ва зиён ҳама ба дасти Аллоҳи ягона аст, ки Ӯро шарик нест.

Аз фоидаҳои ҳадис

1. Овехтани ресмону гарданбандҳо барои ҷалби манфиат ё дафъи зиён ҳаром аст, зеро он аз ҷумлаи ширкиёт аст.
2. Бастани гарданбанд агар барои зиннат ё идора кардани ҳайвонот бошад боке надорад.
3. Инкор кардани мункар ба андозаи тавон воҷиб аст
4. Қалб бояд ба Худои ягона ва бешарик мутааллиқ ва вобаста бошад.