1. Асосӣ
  2. Дастабандиҳо
  3. Фиқҳ ва усули фиқҳ

Ҳадис Ҳар касе, ки ду ҳамсар дошта бошад ва ба яке аз онҳо майл кунад (яъне миёни онҳо адолат накунад), рӯзи қиёмат дар ҳоле меояд, ки як тарафи баданаш каҷ (ё фалаҷ) аст

عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رضي الله عنه عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ:
«مَنْ كَانَتْ لَهُ امْرَأَتَانِ فَمَالَ إِلَى إِحْدَاهُمَا، جَاءَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَشِقُّهُ مَائِلٌ».

Аз Абуҳурайра (разияллоҳу анҳу), аз Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ривоят аст, ки фармуданд:
"Ҳар касе, ки ду ҳамсар дошта бошад ва ба яке аз онҳо майл кунад (яъне миёни онҳо адолат накунад), рӯзи қиёмат дар ҳоле меояд, ки як тарафи баданаш каҷ (ё фалаҷ) аст."

Саҳеҳ رواه أبو داود والترمذي والنسائي وابن ماجه وأحمد Сунани Абудовуд - 2133

Шарҳ

Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) хабар медиҳад, ки ҳар кас чанд ҳамсар дошта бошад ва миёни онҳо адолатро риоят риоя накунад - адолате, ки тавони риоят кардани онро дошта бошад - , аз ҷумла баробарӣ дар нафақа, манзил, либос ва навбат (шабгузаронӣ), ҷазои ӯ дар рӯзи қиёмат он аст, ки нисфи ҷисми ӯ моил мегардад. Ва ин каҷӣ ҷазо барои ҷафо ва беадолатии ӯст, чунон ки дар зиндагӣ нисбат ба ҳамсаронаш майл ва ҷафо нишон дода буд.

Аз фоидаҳои ҳадис

  1. Воҷиб будани баробар тақсим кардани навбат байни ду ё чанд ҳамсар барои мард. Ва ҳаром будани майл кардани ӯ ба яке аз онҳо аз рӯи чизҳое, ки қодир аст: нафақа, шабгузаронӣ, муносибати хуб ва монанди инҳо.
  2. Баробарӣ дар тақсим (и навбат) ва монанди он дар чизҳоест, ки мард қудрат дорад. Аммо чизҳое, ки аз қудрати инсон берунанд — мисли муҳаббат ва майли қалбӣ — ба ин ҳадис дохил намешавад. Ин маъно дар гуфтаи Худованд низ омадааст: (Ва [шумо мардон] ҳарчанд бикӯшед, ҳаргиз наметавонед [аз назари муҳаббати қалбӣ] миёни занон адолат барқарор кунед,) (Сураи Нисо, ояти 129).
  3. Ҷазо аз ҷинси амал аст: чун мард дар дунё ба як ҳамсараш майл кард ва дигариро нодида гирифт, дар рӯзи қиёмат як паҳлӯяш каҷ меояд.
  4. Бузургии ҳуқуқи мардум ва ин ки дар ин ҳуқуқҳо бахшиш ва гузашт нест, зеро онҳо бар асоси дақиқ будан ва сахтгирӣ (дар мутолаба) бино шудаанд.
  5. Мустаҳаб аст, ки мард вақте аз адолат кардан миёни занҳо метарсад, ба як ҳамсар қаноат кунад, то ба гуноҳ ва беадолатӣ гирифтор нашавад. Чунонки Худованд фармудааст: (Пас, агар бим доред, ки натавонед адолат кунед, ба як [зан] ё ба он чи [аз канизон], ки молики онҳоед [иктифо намоед]) (Сураи Нисо, ояти 3).

Намоиши тарҷумаҳо

47 Забон
EN English الإنجليزية
UR اردو الأوردية
ID Indonesia الإندونيسية
BN বাংলা البنغالية
TR Türkçe التركية
RU Русский الروسية
BS Bosanski البوسنية
SI සිංහල السنهالية
HI हिन्दी الهندية
ZH 中文 الصينية
FA فارسی الفارسية
VI Tiếng Việt الفيتنامية
TL Tagalog تجالوج
KU Kurdî الكردية
HA Hausa الهوسا
PT Português البرتغالية
ML മലയാളം المليالم
TE తెలుగు التلغو
SW Kiswahili السواحيلية
TA தமிழ் التاميلية
MY မြန်မာ البورمية
TH ไทย التايلندية
DE Deutsch الألمانية
PS پښتو بشتو
AS অসমীয়া الأسامية
SQ Shqip الألبانية
SV Svenska السويدية
AM አማርኛ الأمهرية
NL Nederlands الهولندية
GU ગુજરાતી الغوجاراتية
NE नेपाली النيبالية
PRS دری الدرية
SR Српски الصربية
RW Kinyarwanda الكينياروندا
RO Română الرومانية
HU Magyar المجرية
MOS Moore الموري
MG Malagasy المالاجاشية
OM Oromoo الأورومو
KN ಕನ್ನಡ الكانادا
WO Wolof الولوف
UK Українська الأوكرانية
KA ქართული الجورجية
MK Македонски المقدونية
KM ភាសាខ្មែរ الخميرية
PA ਪੰਜਾਬੀ البنجابية
MR मराठी الماراثية