Ҳадис: Ин ду чиз бар мардони уммати ман ҳаром ва бар занонашон ҳалол аст

عَن عَلِيٍّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ رَضيَ اللهُ عنه قَالَ:
أَخَذَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَرِيرًا بِشِمَالِهِ، وَذَهَبًا بِيَمِينِهِ، ثُمَّ رَفَعَ بِهِمَا يَدَيْهِ، فَقَالَ: «إِنَّ هَذَيْنِ حَرَامٌ عَلَى ذُكُورِ أُمَّتِي، حِلٌّ لِإِنَاثِهِمْ».
[صحيح] - [رواه أبو داود والنسائي وابن ماجه] - [سنن ابن ماجه: 3595]

Аз Алӣ ибни Абутолиб (разияллоҳу анҳу) ривоят аст, ки гуфт:
Расули Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) абрешимро бо дасти чап ва тиллоро бо дасти рост гирифта, сипас ҳар ду дасташро боло бардошта фармуданд: "Ин ду чиз бар мардони уммати ман ҳаром ва бар занонашон ҳалол аст."
[Саҳеҳ] - [رواه أبو داود والنسائي وابن ماجه] - [Сунани ибни Моҷаҳ - 3595]

Шарҳ

Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) либос ё порчае аз абрешимро бо дасти чапаш гирифт ва қитъае аз тилло (аз зевар ё монанди он)-ро бо дасти росташ, баъд фармуд: Ҳақиқатан абрешим ва тилло барои мардони ин уммат пӯшиданашон ҳаром аст, вале барои занонашон ҳалол аст.

Аз фоидаҳои ҳадис

1. Синдӣ мегӯяд: Мақсад аз "ҳаром" гуфтан пӯшидани онҳо (тилло ва абрешим) мебошад. Аммо истифодаи онҳо ба монанди масраф кардан, нафақа, фурӯхтан, ё харидан барои ҳама ҷоиз аст. Аммо истифода бурдани тилло дар зарфҳо ва истеъмоли он (ба монанди нӯшидан ё хӯрдан аз онҳо) барои ҳама (марду зан) ҳаром аст.
2. Осонгирии шариати исломӣ барои занон, зеро занон ба зиннату зебоӣ ва монанди он ниёз доранд.