Ҳадис: Ман ва Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) дар ҳоле, ки ҳарду ҷунуб будем аз як зарф ғусл мекардем. Ва ҳангоми дар ҳолати ҳайз буданам манро амр мекард, ки эзор бипӯшам ва бо ман муошират мекард

عَنْ عَائِشَةَ أُمِّ المُؤمنينَ رضي الله عنها قَالَتْ:
كُنْتُ أَغْتَسِلُ أَنَا وَالنَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ إِنَاءٍ وَاحِدٍ كِلاَنَا جُنُبٌ، وَكَانَ يَأْمُرُنِي، فَأَتَّزِرُ، فَيُبَاشِرُنِي وَأَنَا حَائِضٌ، وَكَانَ يُخْرِجُ رَأْسَهُ إِلَيَّ وَهُوَ مُعْتَكِفٌ فَأَغْسِلُهُ وَأَنَا حَائِضٌ.
[صحيح] - [متفق عليه] - [صحيح البخاري: 299]

Аз Оиша модари муъминон (разияллоҳу анҳо) ривоят аст, ки фармуд:
Ман ва Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) дар ҳоле, ки ҳарду ҷунуб будем аз як зарф ғусл мекардем. Ва ҳангоми дар ҳолати ҳайз буданам манро амр мекард, ки эзор бипӯшам ва бо ман муошират мекард. Ва дар ҳоли дар эътикоф буданаш сарашро ба сӯи ман берун мебаровард ва дар ҳоле ки ҳайз будам онро мешустам.
[Саҳеҳ] - [متفق عليه] - [Саҳеҳ Бухорӣ - 299]

Шарҳ

Оиша модари муъминон (разияллоҳу анҳо) дар бораи баъзе аз ҳолатҳои хусусияшон бо Расули Аллоҳ (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) нақл кардааст. Аз ҷумла, ӯ ҳамроҳи Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) аз як зарфи об ғусли ҷанобат мекарданд ва ҳамроҳ аз он об мегирифтанд. Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ҳаргоҳ мехостанд дар ҳоли ҳайз бо ӯ муошират кунанд, амр мекарданд, ки худро аз ноф то зонӯ бипӯшонад ва сипас бо ӯ муошират мекарданд, бидуни ин ки бо ӯ ҳамхоба шавад. Ва ҳангоме ки Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) дар масҷид эътикоф менишастанд, сарашро ба сӯи Оиша, ки дар хонааш буд мебароварданд ва ӯ дар ҳоли ҳайз буданаш сари Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам)-ро мешуст.

Аз фоидаҳои ҳадис

1. Ғусл кардани зану мард аз як зарфи об ҷоиз аст.
2. Муошират кардани зани ҳоиз дар ғайри шармгоҳ, ҷоиз аст ва ин ки баданаш пок аст.
3. Пӯшидани эзор (пӯшондани байни ноф ва зону) дар вақти муошират мустаҳаб аст.
4. Гирифтани сабабҳое, ки аз афтодан дар ҳаром монеъ мешавад.
5. Мондани зани ҳоиз дар масҷид манъ аст.
6. Дастрас кардани чизҳои тар ё хушк аз ҷониби зани ҳоиз, аз ҷумла шустани сар ва шона кардани мӯй мубоҳ аст.
7. Муоширати некӯи Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) бо хонаводаашон.