Ҳадис: Агар шахсе ба хонааш дарояд ва ҳангоми дохил шудан ва хӯрок хӯрданаш Аллоҳро ёд кунад, шайтон мегӯяд: Имшаб инҷо ҷойи хоб ва хӯрок надоред

عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللهِ رضي الله عنهما أَنَّهُ سَمِعَ النَّبِيَّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ:
«إِذَا دَخَلَ الرَّجُلُ بَيْتَهُ، فَذَكَرَ اللهَ عِنْدَ دُخُولِهِ وَعِنْدَ طَعَامِهِ، قَالَ الشَّيْطَانُ: لَا مَبِيتَ لَكُمْ، وَلَا عَشَاءَ، وَإِذَا دَخَلَ، فَلَمْ يَذْكُرِ اللهَ عِنْدَ دُخُولِهِ، قَالَ الشَّيْطَانُ: أَدْرَكْتُمُ الْمَبِيتَ، وَإِذَا لَمْ يَذْكُرِ اللهَ عِنْدَ طَعَامِهِ، قَالَ: أَدْرَكْتُمُ الْمَبِيتَ وَالْعَشَاءَ».
[صحيح] - [رواه مسلم] - [صحيح مسلم: 2018]

Аз Ҷобир ибни Абдуллоҳ (разияллоҳу анҳу) ривоят аст, ки Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам)-ро шунид, ки мефармояд:
"Агар шахсе ба хонааш дарояд ва ҳангоми дохил шудан ва хӯрок хӯрданаш Аллоҳро ёд кунад, шайтон мегӯяд: Имшаб инҷо ҷойи хоб ва хӯрок надоред. Ва чун ворид шавад ва ҳангоми ворид шудан номи Аллоҳро зикр накунад, шайтон мегӯяд: Ҷойи хоби имшабро дарёфтед ва чун ҳангоми хӯрок номи Аллоҳро зикр накунад, шайтон мегӯяд: Ҳам ҷойи хоб ёфтед ва ҳам хӯроки шом."
[Саҳеҳ] - [رواه مسلم] - [Саҳеҳ Муслим - 2018]

Шарҳ

Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармудаанд, ки ҳангоми ворид шудан ба хона ва пеш аз хӯрдани таом зикри Аллоҳро ба забон оваранд. Ва баён намуданд, ки агар бо гуфтани "Бисмиллоҳ" (Ба номи Аллоҳ) ҳангоми дохил шудан ба хона ва ҳангоми шуруъ кардан ба хӯрокхӯрӣ Аллоҳро ёд кунад, шайтон ба ёронаш мегӯяд: Имрӯз дар ин хона, ки соҳибаш аз шумо ба ёди Аллоҳ паноҳ бурдааст, баҳрае аз шаб мондан ва хӯроки шом надоред. Аммо агар шахсе ба хонааш дарояд ва ҳангоми даромадан ва ҳангоми хӯрокхӯрӣ номи Аллоҳро зикр накунад, шайтон ба ёронаш мегӯяд, ки онҳо дар ин хона ҷойи хоб ва хӯрок дарёфт карданд.

Аз фоидаҳои ҳадис

1. Вақти даромадан ба хона ва вақти хӯрок хӯрдан зикр кардани номи Аллоҳ мустаҳаб аст. Зеро агар номи Аллоҳро нагӯед, шайтон дар хонаҳо мемонад ва аз хӯроки аҳли хона мехӯрад.
2. Шайтон фарзанди Одамро дар ҳама корҳо ва рафторҳояш муроқибат мекунад, пас агар аз ёди Аллоҳ ғофил шуд ба муроди худ мерасад ва ҳар чи мехоҳад аз ӯ ба даст меорад.
3. Зикр шайтонро берун мекунад.
4. Ҳар шайтон пайравон ва дӯстон дорад, ки бо сухани ӯ шод мешаванд ва ба амри ӯ амал мекунанд.