Ҳадис: Аллоҳ Таъоло шуморо аз савганд ёд кардан ба падаронатон манъ мекунад

عَنْ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ رضي الله عنه قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ:
«إِنَّ اللهَ عَزَّ وَجَلَّ يَنْهَاكُمْ أَنْ تَحْلِفُوا بِآبَائِكُمْ»، قَالَ عُمَرُ: فَوَاللهِ مَا حَلَفْتُ بِهَا مُنْذُ سَمِعْتُ رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَهَى عَنْهَا ذَاكِرًا وَلَا آثِرًا.
[صحيح] - [متفق عليه] - [صحيح مسلم: 1646]

Аз Умар ибни Хаттоб (разияллоҳу анҳу) ривоят аст, ки гуфт: Расули Аллоҳ (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд:
"Аллоҳ Таъоло шуморо аз савганд ёд кардан ба падаронатон манъ мекунад". Умар гуфт: Ба Аллоҳ савганд аз он замоне ки аз Расули Аллоҳ (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) шунидам, ба он (падарон) савганд нахӯрдаам, чи қасдан бошад ё нақл кардан (и савганди дигар кас).
[Саҳеҳ] - [متفق عليه] - [Саҳеҳ Муслим - 1646]

Шарҳ

Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармудаанд, ки Аллоҳ Таъоло савганд хӯрдан ба падаронро манъ кардааст, пас ҳар ки савганд хӯрдан бихоҳад, танҳо ба номи Аллоҳ савганд бихӯрад ва ба каси дигар қасам нахӯрад. Сипас Умар ибни Хаттоб (разияллоҳу анҳу) зикр кард, ки аз вақте, ки наҳйи кардани Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам)-ро шунидааст, ҳаргиз ба он савганд нахӯрдааст, на қасдан ва на бо нақл кардани қасам ёд кардани каси дигар.

Аз фоидаҳои ҳадис

1. Савганд ёд кардан ба ғайри номи Аллоҳ ҳаром аст. Инҷо ба таври хос савганд ба падаронро ном бурд, зеро он аз одатҳои замони ҷоҳилият аст.
2. Савганд: Савганд ба Аллоҳ, ба номҳои Аллоҳ ва ё ба сифатҳои Аллоҳ дар коре барои тасдиқи ва таъкиди он аст.
3. Фазилати Умар (разияллоҳу анҳу) дар суръати пазириши (амри Паёмбар) ва итоаткорӣ, фаҳмиши хуб ва парҳезгории ӯ.