عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رضي الله عنه قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ:
«صِنْفَانِ مِنْ أَهْلِ النَّارِ لَمْ أَرَهُمَا، قَوْمٌ مَعَهُمْ سِيَاطٌ كَأَذْنَابِ الْبَقَرِ يَضْرِبُونَ بِهَا النَّاسَ، وَنِسَاءٌ كَاسِيَاتٌ عَارِيَاتٌ مُمِيلَاتٌ مَائِلَاتٌ، رُؤُوسُهُنَّ كَأَسْنِمَةِ الْبُخْتِ الْمَائِلَةِ، لَا يَدْخُلْنَ الْجَنَّةَ، وَلَا يَجِدْنَ رِيحَهَا، وَإِنَّ رِيحَهَا لَيُوجَدُ مِنْ مَسِيرَةِ كَذَا وَكَذَا».
المزيد
ئه‌بو هوره‌یره (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت: پێغه‌مبه‌رێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گۆت:
((دوو كۆم ژ ئه‌هلێ ئاگرینه كو من نه‌دیتینه: هنده‌ك مرۆڤ كو قامچی یێن د ده‌ستیدا وه‌كی کورییێن چێلان و ل خه‌لكی دده‌ن و هنده‌ك ژن كو جلك یێن لبه‌ر (به‌س د ڕاستیدا د ڕویسن)، ئه‌و ب خۆ د خراب و سه‌رداچوویینه و خه‌لكی ژی خراب دكه‌ن و سه‌ردا دبه‌ن، سه‌رێن وان وه‌كی پشتا حێشترانه یێن هاتینه ده‌ر و بلند بووین، ئه‌ڤه ناچنه به‌حه‌شتێ و بێهنا به‌حه‌شتێ ژی ناكه‌ن، د ده‌مه‌كیدا بێهنا به‌حه‌شتێ ژ دویراتییا هندێ و هندێ دهێت)).
