Ҳадис: Мўминнинг иши ажойиб-да! Ҳар бир иш унинг учун яхшиликдир. Бу нарса фақат мўмингагина хосдир

عَنْ صُهَيْبٍ رضي الله عنه قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ:
«عَجَبًا لِأَمْرِ الْمُؤْمِنِ، إِنَّ أَمْرَهُ كُلَّهُ خَيْرٌ، وَلَيْسَ ذَاكَ لِأَحَدٍ إِلَّا لِلْمُؤْمِنِ، إِنْ أَصَابَتْهُ سَرَّاءُ شَكَرَ، فَكَانَ خَيْرًا لَهُ، وَإِنْ أَصَابَتْهُ ضَرَّاءُ صَبَرَ، فَكَانَ خَيْرًا لَهُ».
[صحيح] - [رواه مسلم] - [صحيح مسلم: 2999]

Бу таржима қайта кўрилиши ва текширилиши кекак.

Суҳайб разияллоҳу анҳудан ривоят қилинади: «Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам:
«Мўминнинг иши ажойиб-да! Ҳар бир иш унинг учун яхшиликдир. Бу нарса фақат мўмингагина хосдир. Унга хурсандчилик етса, шукр қилади ва бу унинг учун яхшилик бўлади. Унга танглик етса, сабр қилади ва бу ҳам унинг учун яхшилик бўлади», дедилар».
[Саҳиҳ] - [Имом Муслим ривояти] - [Саҳиҳи Муслим - 2999]

Изоҳ

Пайғамбар соллаллоҳу алайҳи ва саллам мўмин кишининг ишларига қойил қолиб, ундан ажабланадилар. Зеро, мўминнинг ҳар бир ҳолати у учун хайрлидир ва бу фазилат мўминдан ўзга ҳеч кимга берилмаган. Агар унга бирор хурсандчилик етса, Аллоҳга шукр қилади ва шукри сабабли унга ажр-савоб ёзилади. Агар унга бирор қийинчилик ва мусибат етса, сабр қилади ва ажрини Аллоҳдан умид қилади, натижада сабри сабабли ҳам ажрга эга бўлади. Демак, мўмин ҳар қандай ҳолатда ҳам доимий ажр-мукофот устидадир.

Ҳадиснинг фойдалари

1. Хурсандчилик онларида шукр қилиш ва қийинчилик дамларида сабр этишнинг фазилати юксакдир. Кимки шундай йўл тутса, икки дунё яхшилигига эришади. Аммо неъматга шукр қилмаган ва мусибатга сабр этмаган кимса ажр-савобдан маҳрум бўлиб, гуноҳкор бўлади.
2. Иймоннинг фазилати шундаки, ҳар қандай ҳолатда ҳам ажр-савобга эга бўлиш фақат иймон аҳлига хосдир.
3. Шодликда шукр қилиш ва оғир кунда сабр этиш мўминларга хос бўлган гўзал хислатлардандир.
4. Аллоҳнинг қазо ва қадарига иймон келтириш мўмин кишини ҳар қандай вазиятда ҳам тўлақонли розилик мақомида тутиб туради. Иймонсиз кимса эса бунинг акси ўлароқ, бошига бирор зиён етса, доимий норозилик ва исён ичида қолади. Агар Аллоҳ таоло унга бирор неъмат берса, у Аллоҳнинг тоатидан чалғиб, ўша неъматга кўмилиб қолади, ҳатто уни Аллоҳга осий бўлиш йўлида сарфлашгача боради.