Ҳадис: Ҳеҷ мусалмоне нест, ки вузӯ бигирад ва онро ба хубӣ анҷом диҳад, пас аз вузӯ бархезад ва ду ракъат намоз бо ҳузури дил ва таваҷҷуҳи комил (бо хушуъ ва хузуъ) бихонад, магар ин ки биҳишт бар ӯ воҷиб мегардад

عَنْ عُقْبَةَ بْنِ عَامِرٍ رضي الله عنه قَالَ: كَانَتْ عَلَيْنَا رِعَايَةُ الْإِبِلِ فَجَاءَتْ نَوْبَتِي فَرَوَّحْتُهَا بِعَشِيٍّ فَأَدْرَكْتُ رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَائِمًا يُحَدِّثُ النَّاسَ فَأَدْرَكْتُ مِنْ قَوْلِهِ:
«مَا مِنْ مُسْلِمٍ يَتَوَضَّأُ فَيُحْسِنُ وُضُوءَهُ، ثُمَّ يَقُومُ فَيُصَلِّي رَكْعَتَيْنِ، مُقْبِلٌ عَلَيْهِمَا بِقَلْبِهِ وَوَجْهِهِ، إِلَّا وَجَبَتْ لَهُ الْجَنَّةُ» قَالَ فَقُلْتُ: مَا أَجْوَدَ هَذِهِ، فَإِذَا قَائِلٌ بَيْنَ يَدَيَّ يَقُولُ: الَّتِي قَبْلَهَا أَجْوَدُ، فَنَظَرْتُ فَإِذَا عُمَرُ قَالَ: إِنِّي قَدْ رَأَيْتُكَ جِئْتَ آنِفًا، قَالَ: «مَا مِنْكُمْ مِنْ أَحَدٍ يَتَوَضَّأُ فَيُبْلِغُ - أَوْ فَيُسْبِغُ - الْوَضُوءَ ثُمَّ يَقُولُ: أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُ اللهِ وَرَسُولُهُ إِلَّا فُتِحَتْ لَهُ أَبْوَابُ الْجَنَّةِ الثَّمَانِيَةُ يَدْخُلُ مِنْ أَيِّهَا شَاءَ».
[صحيح] - [رواه مسلم] - [صحيح مسلم: 234]

Аз Уқба ибни Ъомир (разияллоҳу анҳу) ривоят аст, ки гуфт: Мо шутуронамонро бо навбат ба чаро мебурдем. Вақте навбати ман расид, шутурҳоро бегоҳ баргардондам ва Расули Аллоҳ (саллаллоҳу алайҳи ва саллам)-ро дидам, ки рост истода бо мардум суҳбат дорад. Аз суханонаш ман инро дарёфтам, ки мегуфт:
"Ҳеҷ мусалмоне нест, ки вузӯ бигирад ва онро ба хубӣ анҷом диҳад, пас аз вузӯ бархезад ва ду ракъат намоз бо ҳузури дил ва таваҷҷуҳи комил (бо хушуъ ва хузуъ) бихонад, магар ин ки биҳишт бар ӯ воҷиб мегардад". Уқба мегӯяд: Гуфтам: Ин сухан чи қадар олӣ аст! Ногаҳон касе дар пеши ман гуфт: Сухане, ки қабл аз ин гуфт, олитар буд. Ба ӯ нигаристам, дидам, ки Умари Форуқ буд. Гуфт: Ман туро дидам, ки каме пештар омадӣ. Сипас Умар аз Паёмбар нақл кард, ки фармуд: "Ҳеҷ яке аз шумо нест, ки таҳорат кунад ва онро ба таври комил анҷом диҳад, сипас бигӯяд: "Ашҳаду ал-ло илоҳа иллаллоҳ ва анна Муҳаммадан абдуллоҳи ва расулуҳу" (Шаҳодат медиҳам, ки нест маъбуде ҷуз Аллоҳ ва Муҳаммад бандаи Ӯ ва расули Ӯст), магар ин ки ҳашт дари биҳишт барояш кушода мешаванд ва ӯ метавонад аз ҳар кадоме, ки хоҳад, дарояд."
[Саҳеҳ] - [رواه مسلم] - [Саҳеҳ Муслим - 234]

Шарҳ

Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ҳангоми суханронӣ бо мардум ду фазилати бузургро баён карданд:
Аввал: Ҳар касе ба таври комил ва хуб вузӯ бигирад ва онро чунон ки дар суннат ворид шудааст анҷом диҳад ва ҳар узвашро бо миқдори лозими об бишӯяд, сипас бигӯяд: Ашҳаду ал-ло илоҳа иллаллоҳ ва анна Муҳаммадан абдуллоҳи ва расулуҳу" (Шаҳодат медиҳам, ки нест маъбуде ҷуз Аллоҳ ва Муҳаммад бандаи Ӯ ва расули Ӯст), магар ин ки дарҳои ҳаштгонаи биҳишт барояш кушода мешаванд ва ӯ метавонад аз ҳар кадоме, ки хоҳад, дарояд.
Дуввум: Касе, ки ин вузӯи комилро анҷом дод, баъд аз он истода ду ракъат намоз хонд, бо ҳузури дилу таваҷҷуҳи комил, бо фурӯтанӣ ва шикастанафсӣ, рӯй ва ҳамаи аъзои бадани худро ба Аллоҳ таслим намуд, магар ин ки биҳишт барои ӯ воҷиб мешавад.

Аз фоидаҳои ҳадис

1. Фазли бузурги Худованд, ки бо амали андак аҷру подоши бузург медиҳад.
2. Вузӯ гирифтани комил, баъди он анҷом додани ду ракаъат намоз бо хушуъ ва фурутанӣ, машруъ аст ва аз он аҷру подоши бузурге ба даст меояд.
3. Пурра ва комил анҷом додани вузӯ ва баъд аз он гуфтани ин зикр, аз сабабҳои ворид шудан ба биҳишт мебошад.
4. Гуфтани ин зикр барои шахсе, ки ғусл мекунад, низ мустаҳаб аст.
5. Саҳобаҳо барои илм омӯхтан ва паҳн кардани он, ҳамчунин дар умури рӯзгор ҳамдигарро дастгирӣ мекарданд ва барои анҷом додани корҳои нек талош менамуданд.
6. Зикр пас аз вузӯ қалбро соф ва аз ширк пок мекунад, чунон ки вузӯ баданро аз ғубор ва палидиҳо тоза мекунад.