Ҳадис: Агар касе аз шумо таҳорат шикаст, намозаш қабул намешавад, то ин ки таҳорат кунад

عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رضي الله عنه عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ:
«لَا يَقْبَلُ اللهُ صَلَاةَ أَحَدِكُمْ إِذَا أَحْدَثَ حَتَّى يَتَوَضَّأَ».
[صحيح] - [متفق عليه] - [صحيح البخاري: 6954]

Абуҳурайра (разияллоҳу анҳу) аз Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ривоят мекунад, ки фармуданд:
"Агар касе аз шумо таҳорат шикаст, намозаш қабул намешавад, то ин ки таҳорат кунад."
[Саҳеҳ] - [متفق عليه] - [Саҳеҳ Бухорӣ - 6954]

Шарҳ

Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) баён намуданд, ки яке аз шартҳои дуруст будани намоз таҳорат аст. Бинобар ин ҳар ки мехоҳад намоз бихонад, агар чизе аз қабили ҳоҷат, пешоб, хоб ва ғайра рух дода бошад ва таҳораташро ботил карда бошад, бар ӯ воҷиб аст, ки таҳорати нав карда баъд намоз хонад.

Аз фоидаҳои ҳадис

1. Намози касе, ки таҳораташ ботил шудааст, қабул намешавад, то инки барои наҷосати бузург (ҷанобат) ғусл кунад ва барои наҷосати хурд (бетаҳорати) таҳорат кунад.
2. Таҳорат ё вузӯ обро гирифта дар даҳон гардондан ва берун андохтан аст, сипас бо нафас фурӯ кашидани об ба даруни бинӣ ва баровардани он, сипас се бори шустани рӯй ва дастон то оринҷ, сипас як бор масҳ кашидани сар ва се бор шустани пойҳо то буҷулакҳо мебошад.