عَنْ عَائِشَةَ أُمِّ المُؤْمِنينَ رَضي الله عنها أَنَّهَا قَالَتْ:
إِنَّ أُمَّ حَبِيبَةَ بِنْتَ جَحْشٍ الَّتِي كَانَتْ تَحْتَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ شَكَتْ إِلَى رَسُولِ اللهِ صلى الله عليه وسلم الدَّمَ، فَقَالَ لَهَا: «امْكُثِي قَدْرَ مَا كَانَتْ تَحْبِسُكِ حَيْضَتُكِ، ثُمَّ اغْتَسِلِي». فَكَانَتْ تَغْتَسِلُ عِنْدَ كُلِّ صَلَاةٍ.
المزيد
Аз модари муъминон Оиша (разияллоҳу анҳо) ривоят аст, ки гуфт:
Умми Ҳабиба бинти Ҷаҳш, ки ҳамсари Абдурраҳмон ибни Авф буд, аз баромадани хун дар назди Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) шикоят кард. Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд: "Ба андозае, ки ҳайзат тӯл мекашад, мунтазир бимон, сипас ғусл бикун". Ӯ дар вақти ҳар намоз ғусл мекард.
