عَنْ عَائِشَةَ أُمِّ المؤمنين رضي الله عنها أَنَّ فَاطِمَةَ بِنْتَ أَبِي حُبَيْشٍ سَأَلَتِ النَّبِيَّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَتْ:
إِنِّي أُسْتَحَاضُ فَلاَ أَطْهُرُ، أَفَأَدَعُ الصَّلاَةَ؟ فَقَالَ: «لَا، إِنَّ ذَلِكِ عِرْقٌ، وَلَكِنْ دَعِي الصَّلاَةَ قَدْرَ الأَيَّامِ الَّتِي كُنْتِ تَحِيضِينَ فِيهَا، ثُمَّ اغْتَسِلِي وَصَلِّي».
المزيد
Аз Оиша модари муъминон (разияллоҳу анҳо) ривоят аст, ки Фотима бинти Абуҳубайш Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам)-ро пурсид, ки:
Ман дучори истиҳоза ҳастам ва пок намешавам, оё намозро тарк кунам? Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд: "На, ин хун аз раг аст, аммо намозро ба андозаи рӯзҳое, ки ҳайз мешудӣ тарк кун, сипас ғусл бикун ва намоз бихон."
