عَنْ عَائِشَةَ أُمِّ المؤمنين رضي الله عنها أَنَّ فَاطِمَةَ بِنْتَ أَبِي حُبَيْشٍ سَأَلَتِ النَّبِيَّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَتْ:
إِنِّي أُسْتَحَاضُ فَلاَ أَطْهُرُ، أَفَأَدَعُ الصَّلاَةَ؟ فَقَالَ: «لَا، إِنَّ ذَلِكِ عِرْقٌ، وَلَكِنْ دَعِي الصَّلاَةَ قَدْرَ الأَيَّامِ الَّتِي كُنْتِ تَحِيضِينَ فِيهَا، ثُمَّ اغْتَسِلِي وَصَلِّي».
المزيد
ʿĀ’iša-tól, az Igazhívők Anyjától (Allah legyen elégedett vele), miszerint Fāṭima bint Abī Ḥubayš megkérdezte a Prófétát (Allah áldja meg és adjon neki örök üdvösséget) szólva:
Én az al-istiḥāḍa-tól szenvedek és nem tisztulok meg. Vajon elhagyjam az imát? Ő mondta: "Ne! Ez egy érből származó vér; ám tartózkodj az imától annyi napig, amennyi ideig normálisan tart a havibajod, majd végezz ghusl-t és imádkozz!"
