مَرَّ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِقَبْرَيْنِ، فَقَالَ: «إِنَّهُمَا لَيُعَذَّبَانِ، وَمَا يُعَذَّبَانِ فِي كَبِيرٍ، أَمَّا أَحَدُهُمَا فَكَانَ لاَ يَسْتَتِرُ مِنَ البَوْلِ، وَأَمَّا الآخَرُ فَكَانَ يَمْشِي بِالنَّمِيمَةِ» ثُمَّ أَخَذَ جَرِيدَةً رَطْبَةً، فَشَقَّهَا نِصْفَيْنِ، فَغَرَزَ فِي كُلِّ قَبْرٍ وَاحِدَةً، قَالُوا: يَا رَسُولَ اللَّهِ، لِمَ فَعَلْتَ هَذَا؟ قَالَ: «لَعَلَّهُ يُخَفِّفُ عَنْهُمَا مَا لَمْ يَيْبَسَا». المزيد
Od Ibn Abbasa, radijallahu anhuma, se prenosi da je rekao:
"Jedanput je Vjerovjesnik, sallallahu alejhi ve sellem, prošao pored dva kabura, pa rekao: ‘Ova dvojica se kažnjavaju, ali ne zbog nečega velikog. Jedan se kažnjava zbog toga što nije vodio računa o mokraći, a drugi zbog ogovaranja.' Zatim je uzeo svježu palminu granu, prepolovio je i zabio u oba kabura po jednu polovinu." Ashabi upitaše: "O Allahov Poslaniče, zašto si to uradio?" "Kako bi im se olakšalo dok se ne osuše", reče im Poslanik.
