عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ رضي الله عنهما قَالَ:
مَرَّ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِقَبْرَيْنِ، فَقَالَ: «إِنَّهُمَا لَيُعَذَّبَانِ، وَمَا يُعَذَّبَانِ فِي كَبِيرٍ، أَمَّا أَحَدُهُمَا فَكَانَ لاَ يَسْتَتِرُ مِنَ البَوْلِ، وَأَمَّا الآخَرُ فَكَانَ يَمْشِي بِالنَّمِيمَةِ» ثُمَّ أَخَذَ جَرِيدَةً رَطْبَةً، فَشَقَّهَا نِصْفَيْنِ، فَغَرَزَ فِي كُلِّ قَبْرٍ وَاحِدَةً، قَالُوا: يَا رَسُولَ اللَّهِ، لِمَ فَعَلْتَ هَذَا؟ قَالَ: «لَعَلَّهُ يُخَفِّفُ عَنْهُمَا مَا لَمْ يَيْبَسَا».
المزيد
ئبن عه‌بباس (خودێ ژ هه‌ردووكان ڕازی بیت) دبێژیت:
پێغه‌مبه‌ر (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) د به‌ر دوو گۆڕاندا ده‌ربازبوو و گۆت: ((ئه‌و هه‌ردوو یێن دهێنه سزادان و ئه‌و ل سه‌ر تشته‌كێ وه‌سا ناهێنه سزادان كو ل ده‌ڤ هه‌وه یێ مه‌زن بیت (به‌لێ ل ده‌ڤ خودێ یێ مه‌زنه)، یێ ئێكێ خۆ ژ میزێ نه‌دپاراست، یێ دی ژی ئاخڤتن ڤه‌دگوهاستن (فه‌سادی دكر))). پاشی چه‌قه‌كێ ته‌ڕ یێ دارخورمێ ئینا و كره دوو كه‌ر و ل سه‌ر هه‌ر گۆڕه‌كی ئێك چكلاند. گۆتنێ: ئه‌ی پێغه‌مبه‌رێ خودێ، ته بۆچی ئه‌ڤه كر؟ گۆت: ((دا به‌لكی هندی هشك نه‌بووین سزای ل سه‌ر وان سڤك بكه‌ن)).
