عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ رضي الله عنهما قَالَ:
مَرَّ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِقَبْرَيْنِ، فَقَالَ: «إِنَّهُمَا لَيُعَذَّبَانِ، وَمَا يُعَذَّبَانِ فِي كَبِيرٍ، أَمَّا أَحَدُهُمَا فَكَانَ لاَ يَسْتَتِرُ مِنَ البَوْلِ، وَأَمَّا الآخَرُ فَكَانَ يَمْشِي بِالنَّمِيمَةِ» ثُمَّ أَخَذَ جَرِيدَةً رَطْبَةً، فَشَقَّهَا نِصْفَيْنِ، فَغَرَزَ فِي كُلِّ قَبْرٍ وَاحِدَةً، قَالُوا: يَا رَسُولَ اللَّهِ، لِمَ فَعَلْتَ هَذَا؟ قَالَ: «لَعَلَّهُ يُخَفِّفُ عَنْهُمَا مَا لَمْ يَيْبَسَا».
[صحيح] - [متفق عليه] - [صحيح البخاري: 218]
المزيــد ...
ئبن عهبباس (خودێ ژ ههردووكان ڕازی بیت) دبێژیت:
پێغهمبهر (صهلات و سهلامێن خودێ ل سهر بن) د بهر دوو گۆڕاندا دهڕبازبوو و گۆت: ((ئهو ههردوو یێن دهێنه سزادان و ئهو ل سهر تشتهكێ وهسا ناهێنه سزادان كو ل دهڤ ههوه یێ مهزن بیت (بهلێ ل دهڤ خودێ یێ مهزنه)، یێ ئێكێ خۆ ژ میزی نهدپاراست، یێ دی ژی ئاخڤتن ڤهدگوهاستن (فهسادی دكر))). پاشی چهقهكێ تهڕ یێ دارخۆرمێ ئینا و كره دوو كهر و ل سهر ههر گۆڕهكی ئێك چاند. گۆتنێ: ئهی پێغهمبهرێ خودێ، ته بۆچی ئهڤه كر؟ گۆت: ((دا بهلكی هندی هشك نهبووین سزای ل سهر وان سڤك بكهن)).
[صحيح] - [متفق عليه] - [صحيح البخاري - 218]
پێغهمبهر (صهلات و سهلامێن خودێ ل سهر بن) د بهر دوو گۆڕاندا چوو و گۆت: خودانێن ڤان ههردوو گۆڕان یێن دهێنه سزادان، و ئهو ژ بهر تشتهكێ كو د دیتنا ههوهدا یێ مهزن بیت ناهێنه سزادان، ههر چهنده ل دهڤ خودێ یێ مهزنه. یێ ئێكێ دهمێ دچوو تارهتێ؛ گرنگی ب پاراستنا لهشێ خۆ و جلكێن خۆ نهددا ژ میزی، یێ دی ژی فهسادی دكر و ئاخڤتن ژ كهسهكی دبرنه دهڤ ئێكێ دی ب مهرهما زیان گههاندن و پهیداكرنا ئاریشه و ناكۆكییان د ناڤبهرا خهلكیدا.