Ҳадис: Ҳар касе монанди ин таҳорати ман таҳорат кард ва ду ракаъат намоз хонд ва дар онҳо бо худ сухан нагуфт, гуноҳони гузаштааш бахшида хоҳад шуд

عَنْ ‌حُمْرَانَ مَوْلَى عُثْمَانَ بْنِ عَفَّانَ رضي الله عنه:
أَنَّهُ رَأَى عُثْمَانَ بْنَ عَفَّانَ دَعَا بِوَضُوءٍ، فَأَفْرَغَ عَلَى يَدَيْهِ مِنْ إِنَائِهِ، فَغَسَلَهُمَا ثَلَاثَ مَرَّاتٍ، ثُمَّ أَدْخَلَ يَمِينَهُ فِي الْوَضُوءِ، ثُمَّ تَمَضْمَضَ وَاسْتَنْشَقَ وَاسْتَنْثَرَ، ثُمَّ غَسَلَ وَجْهَهُ ثَلَاثًا، وَيَدَيْهِ إِلَى الْمِرْفَقَيْنِ ثَلَاثًا، ثُمَّ مَسَحَ بِرَأْسِهِ، ثُمَّ غَسَلَ كُلَّ رِجْلٍ ثَلَاثًا، ثُمَّ قَالَ: رَأَيْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَتَوَضَّأُ نَحْوَ وُضُوئِي هَذَا، وَقَالَ: «مَنْ تَوَضَّأَ نَحْوَ وُضُوئِي هَذَا ثُمَّ صَلَّى رَكْعَتَيْنِ لَا يُحَدِّثُ فِيهِمَا نَفْسَهُ غَفَرَ اللهُ لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ».
[صحيح] - [متفق عليه] - [صحيح البخاري: 164]

Аз Ҳумрон мавлои Усмон ибни Аффон (разияллоҳу анҳу) ривоят аст, ки ӯ Усмон ибни Аффонро дид, дархости оби вузӯ кард, сипас аз оби он зарф бар рӯйи дастонаш рехт ва се бор онҳоро шуст, сипас дасти росташро дар даруни оби вузӯ дохил карда мазмаза (обгардон кардани даҳон) ва истиншоқ (дохил кардани об дар бини) ва истинсор (берун овардани об аз бини) кард, сипас рӯяшро се бор шуст ва дастонашро то ориҷ се бор шуст, сипас сарашро масҳ кард ва баъд аз он ҳарду пояшро семаротибаӣ шуст. Сипас фармуд: Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам)-ро дидам, монанди ин таҳорати ман таҳорат карданд ва фармуданд: "Ҳар касе монанди ин таҳорати ман таҳорат кард ва ду ракаъат намоз хонд ва дар онҳо бо худ сухан нагуфт, гуноҳони гузаштааш бахшида хоҳад шуд".
[Саҳеҳ] - [متفق عليه] - [Саҳеҳ Бухорӣ - 164]

Шарҳ

Усмон (разияллоҳу анҳу) ба тариқи амалӣ моҳияти таҳорати Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам)-ро таълим додааст, то ин ки возеҳтару равшантар бошад. Ӯ зарфи об хост ва се бор ба дастонаш об рехт, баъд аз он дасти росташро ба коса андохта аз он об гирифт ва дар даҳонаш андохта даҳонашро обгардон карда обро берун андохт, сипас обро ба даруни биниаш фурӯ бурда ва боз берун рехт, сипас рӯяшро се бор шуст ва баъд аз он дастонашро то оринҷ се бор шуст, сипас дастони тари худро якбор бар сараш кашид ва масҳ кард ва дар охир пойҳояшро то буҷулак се бор шуст.
Ҳангоме ки таҳораташро ба охир расонид, ба онҳо гуфт, ки Расули Аллоҳ (саллаллоҳу алайҳи ва саллам)-ро дидааст, ки чунин таҳорат карданд ва ононро башорат доданд, ки ҳар кас монанди ин таҳорат кунад ва бо дили ҳозир ва хошеъона дар баробари Аллоҳ ду ракаъат намоз гузорад, Аллоҳ барои ин таҳорати комил ва намози холисонааш гуноҳони гузаштаи ӯро меомурзад.

Аз фоидаҳои ҳадис

1. Пеш аз дастонро дар дохили зарфи об андохтан дар ибтидои таҳорат, онҳоро шустан мустаҳаб аст, агарчанде баъд аз хоб бедор шудан ҳам набошад. Аммо агар аз хоби шаб бедор шуда бошад, пас шустани дастон воҷиб аст.
2. Муаллим бояд роҳи наздиктаринро барои фаҳмондани илм ва устувор шудани он назди донишомӯзро интихоб кунад, аз ҷумла таълими амалӣ.
3. Намозгузор бояд андешаҳои марбут ба машғулиятҳои дунёро аз худ дур кунад, зеро камоли намоз дар ҳузури дил аст. Агарчи дур кардани ҳама фикрҳо ва хаёлот аз худ номумкин аст, лекин бо нафси худ бояд ҷиҳод кунад ва ба он фиркҳо идома надиҳад.
4. Аз рост шуруъ кардани таҳорат мустаҳаб аст.
5. Риояти тартиб байни мазмаза (даҳонро обгардон кардан), истиншоқ (обро дар бини даровардан) ва истинсор (обро аз бини берун баровардан) машруъ аст.
6. Шустани рӯй, ҳарду даст ва ҳарду пой се бор мустаҳаб аст. Ва як бор шустани онҳо воҷиб аст.
7. Омурзиши гуноҳони гузашта марбут ба маҷмуи ин ду кор аст: таҳорат ва ба ҷо овардани ду ракаъат намоз ба шакле ки дар ҳадис омадааст.
8. Ҳар як қисми таҳорат маҳдудият дорад: андозаи рӯй: аз муйҳои маъмулии сар (пешонӣ) то ҷои ришу манаҳ ба дарозӣ ва аз як гӯш то гӯши дигар аст. Андозаи даст: аз нӯги ангуштон то оринҷ, ки пайванди байни бозу ва бозуи боло аст. Андозаи сар: аз хати мӯйи муқаррарӣ аз паҳлуҳои рӯй то болои гардан ва масҳ кардани гӯшҳо аз ҷумлаи (масҳи) сар аст. Андозаи пой: ҳамаи пой бо пайванде, ки байни пой ва соқ қарор дорад (буҷулак).