Ҳадис: Расули Аллоҳ (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ҳаргоҳ аз ҷанобат ғусл мекард, дастонашро мешуст, сипас таҳорати мисли таҳорати намозро анҷом медод, сипас ғусл мекард

عَنْ عَائِشَةَ أُمِّ المؤمنين رضي الله عنها قَالَتْ:
كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا اغْتَسَلَ مِنَ الجَنَابَةِ، غَسَلَ يَدَيْهِ، وَتَوَضَّأَ وُضُوءَهُ لِلصَّلاَةِ، ثُمَّ اغْتَسَلَ، ثُمَّ يُخَلِّلُ بِيَدِهِ شَعَرَهُ، حَتَّى إِذَا ظَنَّ أَنَّهُ قَدْ أَرْوَى بَشَرَتَهُ، أَفَاضَ عَلَيْهِ المَاءَ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ، ثُمَّ غَسَلَ سَائِرَ جَسَدِهِ، وَقَالَتْ: كُنْتُ أَغْتَسِلُ أَنَا وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ إِنَاءٍ وَاحِدٍ، نَغْرِفُ مِنْهُ جَمِيعًا.
[صحيح] - [رواه البخاري] - [صحيح البخاري: 272]

Аз Оиша модари муъминон (разияллоҳу анҳо) ривоят аст, ки гуфт:
Расули Аллоҳ (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ҳаргоҳ аз ҷанобат ғусл мекард, дастонашро мешуст, сипас таҳорати мисли таҳорати намозро анҷом медод, сипас ғусл мекард. (Ба ин шакл, ки) бо дастонаш муяшро тахлил мекард, то ба ҳамаи мӯйҳо об расад ва вақте ки медонист об ба пусти сар расидааст, онгоҳ бар сари худ се бор об мерехт. Сипас боқимондаи баданашро мешуст. Модари муъминон мефармояд: Ман ва Расули Аллоҳ (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) аз як зарф ғусл мекардем ва ҳарду аз он об мегирифтем.
[Саҳеҳ] - [رواه البخاري] - [Саҳеҳ Бухорӣ - 272]

Шарҳ

Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ҳаргоҳ аз ҷанобат ғусл кардан мехост, бо шустани дастонаш шуруъ мекард. Сипас мисли таҳорати намоз таҳорат мекард, баъд аз он обро бар бадани худ мерехт, сипас муйҳои худро бо дастонаш тахлил мекард, то он ки бар гумонаш ғолиб мешуд, ки об бар решаҳои муйҳо ва пусти сар расидааст, сипас се бор бар сараш об мерехт ва боқии баданашонро мешуст. Оиша (разияллоҳу анҳо) мегӯяд: Ман ва Расули Аллоҳ (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) аз як зарф ғусл мекардем ва ҳарду аз он об мегирифтем.

Аз фоидаҳои ҳадис

1. Ғусл ду навъ аст: Ғусли кифояткунанда (ҳадди ақал) ва ғусли комил. Аммо ғусли кифояткунанда он аст, ки инсон нияти таҳорат кунад ва сипас ба ҳамаи баданаш об бирасонад ва даҳону биниро ҳам об андохта бишӯяд. Аммо ғусли комил чунон аст, ки Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) дар ин ҳадис анҷом доданд.
2. Ҳар кас, ки аз ӯ оби манӣ барояд, ё ҳамхоба шавад - ҳатто агар аз ӯ манӣ хориҷ нашавад - ҷунуб аст.
3. Нигоҳ кардани зану шавҳар ба аврати ҳамдигар ва ғусл карданашон аз оби як зарф ҷоиз аст.