Ҳадис: Дар ҳоли хутба хондани имом дар рӯзи ҷумъа, агар ба ҳамнишинат гуфтӣ: "Хомӯш бошу гӯш кун", муртакиби лағв шудаӣ

عن أبِي هُرَيرةَ رضي الله عنه أنَّ رسول الله صلى الله عليه وسلمَ قال:
«إذا قُلْتَ لِصَاحِبِكَ: أَنْصِتْ، يومَ الجمعةِ، والْإِمامُ يَخْطُبُ، فَقَدْ لَغَوْتَ».
[صحيح] - [متفق عليه] - [صحيح مسلم: 851]

Аз Абуҳурайра (разияллоҳу анҳу) ривоят аст, ки Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд:
"Дар ҳоли хутба хондани имом дар рӯзи ҷумъа, агар ба ҳамнишинат гуфтӣ: "Хомӯш бошу гӯш кун", муртакиби лағв шудаӣ".
[Саҳеҳ] - [متفق عليه] - [Саҳеҳ Муслим - 851]

Шарҳ

Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) баён намуданд, ки яке аз одоби воҷиб барои касе, ки дар хутбаи ҷумъа ҳозир шудааст, гӯш додан ба хатиб аст, то битавонад панду андарзҳои ӯро ба хубӣ дарёбад. Ва агар касе дар ҳоли хутба хондани имом камтарин чизеро ба забон биёварад ва масалан ба ҳамнишинаш бигӯяд: "хомӯш бош", ва "гӯш фаро деҳ", фазилати намози ҷумъаро аз даст додааст.

Аз фоидаҳои ҳадис

1. Дар вақти гӯш кардани хутбаи ҷумъа гап задан ҳаром аст, ҳатто агар барои наҳйи аз мункар, ё ҷавоби салом ё ҷавоби атсазананда бошад.
2. Касе, ки имомро мавриди хитоб қарор диҳад, ё имом дар ҳолати хутба ӯро мавриди хитоб қарор диҳад, аз ин ҳукм истисно аст.
3. Дар байни ду хутба агар зарурат бошад сухан гуфтан ҷоиз аст.
4. Агар дар вақти хутба номи Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) зикр шуд, пинҳонӣ ва бо садои паст ба ӯ салавот мефиристӣ, инчунин омин гуфтан ба дуо дар ҳолати хутба низ ҷоиз аст.