عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رضي الله عنه قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ:
«الْمُؤْمِنُ الْقَوِيُّ، خَيْرٌ وَأَحَبُّ إِلَى اللهِ مِنَ الْمُؤْمِنِ الضَّعِيفِ، وَفِي كُلٍّ خَيْرٌ، احْرِصْ عَلَى مَا يَنْفَعُكَ، وَاسْتَعِنْ بِاللهِ وَلَا تَعْجَزْ، وَإِنْ أَصَابَكَ شَيْءٌ، فَلَا تَقُلْ لَوْ أَنِّي فَعَلْتُ كَانَ كَذَا وَكَذَا، وَلَكِنْ قُلْ قَدَرُ اللهِ وَمَا شَاءَ فَعَلَ، فَإِنَّ (لَوْ) تَفْتَحُ عَمَلَ الشَّيْطَانِ».
المزيد
ئه‌بو هوره‌یره (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت: پێغه‌مبه‌رێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گۆت:
((باوه‌ردارێ ب هێز، باشتر و خۆشتڤیتره ل ده‌ڤ خودێ ژ باوه‌ردارێ لاواز و د هه‌ردووكاندا خێر یا هه‌ی (هه‌ردووك د باشن)، یێ ڕژدبه ل سه‌ر وی تشتێ مفایێ ته تێدا و داخوازا هاریكارییێ ژ خودێ بكه و سست نه‌به، و ئه‌گه‌ر تشته‌كێ نه‌خۆش ب سه‌رێ ته هات، نه‌بێژه: ئه‌گه‌ر من فلان تشت كربا؛ دا هۆسا و هۆسا چێبیت، به‌لكی بێژه: ئه‌ڤه قه‌ده‌را خودێیه و تشتێ وی ڤیایی كر، چونكی ب ڕاستی په‌یڤا (ئه‌گه‌ر - لَوْ) ده‌رگه‌هێ كریارێن شه‌یتانی ڤه‌دكه‌ت)).
