عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رضي الله عنه قَالَ:
كَانَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، إِذَا كَبَّرَ فِي الصَّلَاةِ، سَكَتَ هُنَيَّةً قَبْلَ أَنْ يَقْرَأَ، فَقُلْتُ: يَا رَسُولَ اللهِ بِأَبِي أَنْتَ وَأُمِّي أَرَأَيْتَ سُكُوتَكَ بَيْنَ التَّكْبِيرِ وَالْقِرَاءَةِ، مَا تَقُولُ؟ قَالَ «أَقُولُ: اللهُمَّ بَاعِدْ بَيْنِي وَبَيْنَ خَطَايَايَ كَمَا بَاعَدْتَ بَيْنَ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ، اللهُمَّ نَقِّنِي مِنْ خَطَايَايَ كَمَا يُنَقَّى الثَّوْبُ الْأَبْيَضُ مِنَ الدَّنَسِ، اللهُمَّ اغْسِلْنِي مِنْ خَطَايَايَ بِالثَّلْجِ وَالْمَاءِ وَالْبَرَدِ».
المزيد
ئه‌بو هوره‌یره (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت:
پێغه‌مبه‌رێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) ده‌مێ ته‌كبیرا (ئیحرامێ بۆ) نڤێژێ دكر، بۆ ده‌مه‌كێ كێم بێده‌نگ دبوو به‌ری قورئانێ بخوینیت، ڤێجا من گۆتێ: ئه‌ی پێغه‌مبه‌رێ خودێ؛ باب و دایكا من گۆری ته بن، ئه‌رێ تو د ئه‌وێ بێده‌نگییا د ناڤبه‌را ته‌كبیرا ئیحرامێ و خواندنێدا چ دبێژی؟ گۆت: «ئه‌ز دبێژم: خودایێ من؛ تو دویراتییێ بێخه د ناڤبه‌را من و گونه‌هێن مندا وه‌كی چاوا ته دویراتی ئێخستییه د ناڤبه‌را ڕۆژهه‌لات و ڕۆژئاڤایێدا. خودایێ من؛ من ژ گونه‌هێن من پاقژ بكه وه‌كی چاوا جلكێ سپی ژ پیساتییێ دهێته پاقژكرن. خودایێ من؛ گونه‌هێن من ب ئاڤ و به‌فر و گژلۆكێ بشۆ».
