Ҳадис: Дар ҳақиқат, шайтон ноумед шудааст, ки намозгузорон дар Ҷазираи Араб ӯро парастиш кунанд, аммо ӯ (ҳанӯз) ба душманӣ андохтану фитна андохтан миёни онҳо умед мебандад

عَنْ جَابِرٍ رضي الله عنه قَالَ: سَمِعْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ:
«إِنَّ الشَّيْطَانَ قَدْ أَيِسَ أَنْ يَعْبُدَهُ الْمُصَلُّونَ فِي جَزِيرَةِ الْعَرَبِ، وَلَكِنْ فِي التَّحْرِيشِ بَيْنَهُمْ».
[صحيح] - [رواه مسلم] - [صحيح مسلم: 2812]

Аз Ҷобир (разияллоҳу анҳу) ривоят аст, ки гуфт: Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам)-ро шунидам, ки мегӯяд:
"Дар ҳақиқат, шайтон ноумед шудааст, ки намозгузорон дар Ҷазираи Араб ӯро парастиш кунанд, аммо ӯ (ҳанӯз) ба душманӣ андохтану фитна андохтан миёни онҳо умед мебандад."
[Саҳеҳ] - [رواه مسلم] - [Саҳеҳ Муслим - 2812]

Шарҳ

Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) хабар додааст, ки шайтон ноумед шудааст аз он ки муъминони намозгузор дар Ҷазираи Араб ба парастиши ӯ баргарданд ва барои бут саҷда кунанд. Аммо ӯ то ҳол тамаъ дорад ва ҳамеша кӯшишу меҳнату талоши худ ва тамоми фаъолияти худро дар барангехтани душманӣ миёни онҳо бо ҷангу хусумат, кина, фитнаҳо ва монанди инҳо равона мекунад.

Аз фоидаҳои ҳадис

1. Парастиши шайтон ҳамон парастиши бут аст, зеро ӯ фармондеҳ ва даъваткунанда ба он мебошад. Ба далели фармудаи Аллоҳ Таъоло дар бораи Иброҳим (алайҳис-салом): "Эй падарам, шайтонро парастиш накун ..."
2. Шайтон мекӯшад, ки миёни мусалмонон ҷанг, душманӣ, кина, фитна ва ихтилофҳоро ба вуҷуд оварад.
3. Аз фоидаҳои намоз дар Ислом он аст, ки муҳаббатро миёни мусалмонон ҳифз намуда, пайвандҳои бародариро қавӣ мегардонад.
4. Намоз бузургтарин нишонаи дин пас аз ду шаҳодат аст, бинобар ин, мусалмонон "намозгузорон" номида шудаанд.
5. Ҷазираи Араб хусусиятҳо ва фазилатҳои хоссе дорад, ки дигар сарзаминҳо надоранд.
6. Агар касе бигӯяд: Дар баъзе ҷойҳои Ҷазираи Араб бутпарастӣ рух додааст ва Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармудааст: "Шайтон ноумед шудааст, ки дар Ҷазираи Араб намозгузорон ӯро парастиш кунанд…?" Посух чунин аст: Ин хабар аз он чизест, ки дар нафси шайтон ноумедӣ ба вуҷуд омадааст, баъд аз ин ки фатҳу пирӯзиҳо ва дохил шудани мардум дар дини Аллоҳ Таъолоро ба шакли гурӯҳӣ дид. Ҳадис дар бораи гумон ва интизори шайтон хабар медиҳад, вале ҳодисаҳои баъдӣ бар хилофи он рух додаанд, бинобар ҳикмате, ки Худои Азза ва Ҷалла мехост.