Ҳадис: Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) дар ҳар намоз таҳорат мекард

عن عَمْرُو بْنُ عَامِرٍ عَنْ ‌أَنَس بن مالك قَالَ:
كَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَتَوَضَّأُ عِنْدَ كُلِّ صَلَاةٍ، قُلْتُ: كَيْفَ كُنْتُمْ تَصْنَعُونَ؟ قَالَ: يُجْزِئُ أَحَدَنَا الْوُضُوءُ مَا لَمْ يُحْدِثْ.
[صحيح] - [رواه البخاري] - [صحيح البخاري: 214]

Аз Амр ибни Омир аз Анас ибни Молик ривоят аст, ки гуфт:
Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) дар ҳар намоз таҳорат мекард, Гуфтам: Шумо чӣ гуна мекардед? Гуфт: Ҳамон таҳорат барои ҳар яке аз мо то вақте ки бетаҳорат нашуда будем, кифоят буд.
[Саҳеҳ] - [رواه البخاري] - [Саҳеҳ Бухорӣ - 214]

Шарҳ

Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) барои ҳар намози фарз таҳорат мегирифт, ҳатто агар таҳораташ намешикаст. Ва ин барои ба даст овардани аҷру савоб буд.
Бо як таҳорат зиёда аз як намози фарзро хондан ҷоиз аст, ба шарте ки таҳораташ нашикаста бошад.

Аз фоидаҳои ҳадис

1. Бештари кори Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) таҳорат кардан барои ҳар намоз буд ва ин барои ба даст овардани (фазилати) комилтар буд.
2. Барои ҳар як намоз таҳорат кардан мустаҳаб аст.
3. Бо як таҳорат чанд намозро гузоштан ҷоиз аст.