Ҳадис: Мунодӣ нидо мекунад: шумо ҳақ доред, ки шифо ёбед ва ҳаргиз бемор нашавед, ҳақ доред, ки ҳаёт дошта бошед ва ҳаргиз намиред, ҳақ доред, ки ҳамеша ҷавон бимонед ва ҳаргиз пир нашавед, ҳақ доред, ки ҳамеша дар неъмат ва осоиш бошед ва ҳаргиз ғамгину ноумед нашавед

عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ وَأَبِي هُرَيْرَةَ رضي الله عنهما عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ:
«يُنَادِي مُنَادٍ: إِنَّ لَكُمْ أَنْ تَصِحُّوا فَلَا تَسْقَمُوا أَبَدًا، وَإِنَّ لَكُمْ أَنْ تَحْيَوْا فَلَا تَمُوتُوا أَبَدًا، وَإِنَّ لَكُمْ أَنْ تَشِبُّوا فَلَا تَهْرَمُوا أَبَدًا، وَإِنَّ لَكُمْ أَنْ تَنْعَمُوا فَلَا تَبْأَسُوا أَبَدًا» فَذَلِكَ قَوْلُهُ عَزَّ وَجَلَّ: {وَنُودُوا أَنْ تِلْكُمُ الْجَنَّةُ أُورِثْتُمُوهَا بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ} [الأعراف: 43].
[صحيح] - [رواه مسلم] - [صحيح مسلم: 2837]

Аз Абусаъиди Худрӣ ва Абуҳурайра (разияллоҳу анҳумо) ривоят аст, ки Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд:
"Мунодӣ нидо мекунад: шумо ҳақ доред, ки шифо ёбед ва ҳаргиз бемор нашавед, ҳақ доред, ки ҳаёт дошта бошед ва ҳаргиз намиред, ҳақ доред, ки ҳамеша ҷавон бимонед ва ҳаргиз пир нашавед, ҳақ доред, ки ҳамеша дар неъмат ва осоиш бошед ва ҳаргиз ғамгину ноумед нашавед". Он ин фармудаи Аллоҳ Таъоло аст, ки мегӯяд: ([Он гоҳ] Ба онон нидо дода мешавад, ки: «Ин биҳишт ба подоши он чи мекардед, ба шумо расидааст») (Сураи Аъроф, ояти 43).
[Саҳеҳ] - [رواه مسلم] - [Саҳеҳ Муслим - 2837]

Шарҳ

Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) хабар медиҳад, ки мунодие аҳли биҳиштро, ки дар ҳоли нозу неъмати биҳишт ҳастанд нидо мекунад ва мегӯяд: Ҳамеша дар биҳишт сиҳат саломат хоҳед монд ва ҳаргиз дар инҷо бемор намешавед, ҳатто андаке ҳам. Зинда хоҳед буд ва ҳаргиз намемиред, ҳатто агар он мурдан марги кучаке ҳам бошад (яъне, хоб). Ҷавон хоҳед монд ва ҳаргиз дар биҳишт пир намешавед. Ҳақ доред, ки дар нушу неъмат бошед ва ҳаргиз ғамгину нороҳат нашавед. Он ин фармудаи Аллоҳ Таъоло аст, ки мегӯяд: ([Он гоҳ] Ба онон нидо дода мешавад, ки: «Ин биҳишт ба подоши он чи мекардед, ба шумо расидааст») (Сураи Аъроф, ояти 43).

Аз фоидаҳои ҳадис

1. Бузургтарин монеаҳо барои хушбахтии зиндагии дунё, ҳарчанд соҳибаш то чи дараҷа фароғат дошта бошад, ин чаҳор чиз аст: беморӣ, марг, пирӣ ва ғаму андӯҳ ( аз тарси душман, камбағалӣ, ҷанг ва ғайра сар мезанад). Аммо аҳли ҷаннат аз бадии ин чизҳо дар амонанд ва хушбахтии комили ҷаннатро доранд.
2. Фарқият дар лаззати ҷаннат ва лаззати дунё дар он аст, ки дар ҷаннат тарсу ҳарос нест, вале лаззати дунё доимӣ нест ва бо дарду бемориҳо ҳамроҳ аст.
3. Ташвиқ ба анҷом додани корҳои нек, ки ба неъматҳои биҳишт бирасанд.