Ҳадис: Аллоҳ Таъоло мефармояд: Намозро миёни худам ва бандаам ду тақсим кардам ва барои бандаам ҳар он чи бихоҳад, ҳаст

عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللهُ عنه سَمِعْتُ رَسُولَ اللهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ:
«قَالَ اللهُ تَعَالَى: قَسَمْتُ الصَّلَاةَ بَيْنِي وَبَيْنَ عَبْدِي نِصْفَيْنِ، وَلِعَبْدِي مَا سَأَلَ، فَإِذَا قَالَ الْعَبْدُ: {الْحَمْدُ لِلهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ}، قَالَ اللهُ تَعَالَى: حَمِدَنِي عَبْدِي، وَإِذَا قَالَ: {الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ}، قَالَ اللهُ تَعَالَى: أَثْنَى عَلَيَّ عَبْدِي، وَإِذَا قَالَ: {مَالِكِ يَوْمِ الدِّينِ}، قَالَ: مَجَّدَنِي عَبْدِي، -وَقَالَ مَرَّةً: فَوَّضَ إِلَيَّ عَبْدِي-، فَإِذَا قَالَ: {إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَإِيَّاكَ نَسْتَعِينُ}، قَالَ: هَذَا بَيْنِي وَبَيْنَ عَبْدِي وَلِعَبْدِي مَا سَأَلَ، فَإِذَا قَالَ: {اهْدِنَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِيمَ، صِرَاطَ الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ وَلا الضَّالِّينَ}، قَالَ: هَذَا لِعَبْدِي وَلِعَبْدِي مَا سَأَلَ».
[صحيح] - [رواه مسلم] - [صحيح مسلم: 395]

Аз Абуҳурайра (разияллоҳу анҳу) ривоят аст, ки мегӯяд: Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам)-ро шунидам, ки мегуфт:
"Аллоҳ Таъоло мефармояд: Намозро миёни худам ва бандаам ду тақсим кардам ва барои бандаам ҳар он чи бихоҳад, ҳаст. Пас чун банда бигӯяд: (Алҳамду лиллоҳи раббилъоламин) Аллоҳ Таъоло мефармояд: Бандаам манро ситоиш кард. Ва чун бигӯяд: (Ар-Раҳмонир-Раҳим) Аллоҳ Таъоло мефармояд: Бандаам манро сано гуфт. Ва чун бигӯяд: (Молики явмид-дин) Аллоҳ Таъоло мефармояд: Бандаам манро ба бузургӣ ситуд - ва боре гуфт: Бандаи ман ба ман вакил шуд-. Ва чун бигӯяд: (Иёка наъбуду ва иёка настаъин) Аллоҳ Таъоло мефармояд: Ин байни ман ва бандаам аст ва барои бандаам ҳарчи бихоҳад, ҳаст. Ва чун бигӯяд: (Иҳдинас-сиротал-мустақим, сиротал-лазина анъамта алайҳим ғайрил-мағзуби алайҳим ва лаз-золлин) Аллоҳ Таъоло мефармояд: Ин барои бандаам аст ва барои бандаам ҳар он чизе бихоҳад, дода мешавад."
[Саҳеҳ] - [رواه مسلم] - [Саҳеҳ Муслим - 395]

Шарҳ

Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) хабар додаанд, ки Аллоҳ Таъоло дар ҳадиси қудсӣ мефармояд: Сураи "Фотиҳаро" дар намоз байни Худам ва бандаам ду тақсим намудаам, нисфи он барои Ман ва нисфи он барои ӯ.
Нисфи аввали он ҳамду сано ва ситоишу бузургдошти Аллоҳ аст, ки барои он ба бандаам беҳтарин подошро медиҳам.
Ва нисфи дуввуми он дуо ва тазарруъ ва илтиҷо аст, Ва дуояшро иҷобат мекунам ва ончи хостааст ба ӯ ато мекунам.
Пас чун намозгузор (Алҳамду лиллоҳи раббилъоламин) ( Ситоиш махсуси Аллоҳ, Парвардигори оламиён аст), бигӯяд, Аллоҳ мефармояд: Бандаам манро ситоиш гуфт. Ва чун бигӯяд: (Ар-Раҳмонир-Раҳим) (Бахшояндаи меҳрубон), Аллоҳ мефармояд: Бандаам манро сано гуфт ва манро ситуд ва ба раҳмате, ки бар ҳама халқ густардаам эътироф кард. Ва чун бигӯяд: (Молики явмид-дин) (Молики рӯзи ҷазо аст). Аллоҳ мефармояд: Бандаам манро тамҷид кардва он шарафи бузург аст.
Пас чун бигӯяд: (Иёка наъбуду ва иёка настаъин) (Туро мепарастем ва аз Ту ёри мехоҳем), Аллоҳ мефармояд: Ин миёни ман ва бандаам аст.
Пас нисфи аввали ин оят барои Аллоҳ аст ва он: (Иёка наъбуду) (Туро мепарастем), ки ба маънои эътироф ба улуҳият барои Аллоҳ аст ва истиҷобати Ӯ бо ибодат аст ва бо ин нисфе ки барои Аллоҳ аст поён меёбад.
Ва нисфи дуввуми оят барои банда аст: (Иёка настаъин) (Аз Ту ёрӣ мехоҳем), талаби ёри аз Аллоҳ ва ваъдаи ёри додан аз ҷониби Аллоҳ.
Пас чун бигӯяд: (Иҳдинас-сиротал-мустақим, сиротал-лазина анъамта алайҳим ғайрил-мағзуби алайҳим ва лаз-золлин) (Моро ба роҳи рост ҳидоят кун, * ба роҳи касоне, ки бар онҳо неъмат додаӣ, на аз онон, ки бар онҳо ғазаб кардаӣ ва на гумроҳон), Аллоҳ Таоло мефармояд: Ин тазарруъ ва дуо аз суи бандаам аст ва барои бандаам ҳар он чизе бихоҳад, аст ва дуояшро иҷобат кардам.

Аз фоидаҳои ҳадис

1. Фазилату бузургии сураи "Фотиҳа", Чунқи Аллоҳ Таоло онро "намоз" номидааст.
2. Баёни инояти Аллоҳ Таоло ба бандааш, чунон ки ӯро ба сабаби ҳамду сано ва тамҷидаш ситудааст ва ваъда додааст, ки ончи ӯ бихоҳад, бароят ато хоҳад кард.
3. Ин сураи карима чанд чизро дар бар гирифта аст, аз ҷумла: ҳамду ситоиши Аллоҳ, ёди рӯзи қиёмат, дуои Аллоҳ, ихлоси ибодат барои Ӯ ва дархости ҳидоят ба роҳи рост ва ҳушдор аз роҳҳои ботилро дар бар гирифтааст.
4. Ба ёд овардан ва эҳсос кардани ин ҳадис - Ҳангоми хондани сураи "Фотиҳа" - аз ҷониби намозгузор, сабаби хушуъ ва фурутани дар намоз мешавад.