Ҳадис: Эй Аллоҳ! Аз заволи неъмат ва дигаргун шудани офиятат, ки ба мо бахшидаӣ ва аз хашму ғазаби ногаҳон ва тамоми хашму ғазабат, ба Ту паноҳ мебарам

عَنْ عَبْدِ اللهِ بْنِ عُمَرَ رضي الله عنهما قَالَ: كَانَ مِنْ دُعَاءِ رَسُولِ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ:
«اللهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنْ زَوَالِ نِعْمَتِكَ، وَتَحَوُّلِ عَافِيَتِكَ، وَفُجَاءَةِ نِقْمَتِكَ، وَجَمِيعِ سَخَطِكَ».
[صحيح] - [رواه مسلم] - [صحيح مسلم: 2739]

Аз Абдуллоҳ ибни Умар (разияллоҳу анҳумо) ривоят аст, ки гуфт: Аз ҷумла дуоҳое, ки Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) мехонданд, ин дуо аст:
"Эй Аллоҳ! Аз заволи неъмат ва дигаргун шудани офиятат, ки ба мо бахшидаӣ ва аз хашму ғазаби ногаҳон ва тамоми хашму ғазабат, ба Ту паноҳ мебарам."
[Саҳеҳ] - [رواه مسلم] - [Саҳеҳ Муслим - 2739]

Шарҳ

Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) аз чаҳор чиз паноҳ хостааст:
Якум: (Эй Худо, ман ба Ту аз заволи неъматат паноҳ меҷӯям) динӣ ва дунявӣ. Ва аз Ту мепурсам, ки маро дар Ислом устувор гардонӣ ва маро аз уфтодан ба гуноҳоне, ки неъматҳоро аз байн мебарад, дур нигоҳ дорӣ.
Дуюм: (Ва тағйири офиятатро) ба беморӣ ва бало табдил ёфтан, ман аз Ту давомнокии офият ва сиҳатмандии доимӣ аз дардҳо ва бемориҳоро металабам.
Сеюм: (Ва ногаҳон омадани ҷазои Ту) аз имтиҳон ё мусибат. Зеро агар имтиҳон ва мусибат ногаҳонӣ биёяд, фурсате барои тавба ва ҷуброн боқӣ намемонад ва ин мусибат бузургтар ва шадидтар хоҳад буд.
Чаҳорум: (Ва ҳама навъҳои ғазаби Ту) ва сабабҳои барангезандаи ғазаби Ту, зеро ҳар касе, ки ба ғазаби Ту гирифтор шавад, зиёндида ва ноком шудааст.
Расулуллоҳ (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) лафзи ҷамъро истифода кардааст, то ҳама сабабҳои ғазаб ва норозигии Худовандро, аз суханҳо, амалҳо ва эътиқодот, дар бар гирад.

Аз фоидаҳои ҳадис

1. Ниёзи Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ба Аллоҳ Таъоло.
2. Ин истиъозаи муборак фарогири ду чиз аст: тавфиқ ба шукргузорӣ аз неъматҳо ва ҳифз аз гирифтор шудан дар гуноҳон, зеро гуноҳон неъматҳоро аз байн мебаранд.
3. Талош варзидан барои дурӣ аз ҷойҳои хашми Аллоҳ Таъоло.
4. Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) аз ғазаби ногаҳониӣ Аллоҳ Таъоло паноҳ бурдааст, зеро агар Худованд аз бандааш интиқом гирад, бар ӯ балое мерасад, ки наметавонад онро дафъ кунад. Ҳатто агар ҳама махлуқот бо ҳам якҷо ҷамъ шаванд, то онро дафъ кунанд, коре анҷом дода наметавонанд.
5. Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) аз тағйир ёфтани сиҳатмандии худ аз ҷониби Худованд истиъоза кардааст, зеро агар Худованд ӯро ба сиҳатмандӣ махсус гардонида бошад, дар ҳақиқат некии ҳарду ҷаҳонро соҳиб шудааст. Вале агар ин сиҳатмандӣ аз ӯ дур шавад, пас ӯ ба бадбахтии ҳарду ҷаҳон дучор мешавад, зеро сиҳатмандӣ ва офият, асоси салоҳу некии дину дунё аст.